Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/1600 K.2025/5050

Kanun'a aykırılık suçundan, 6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2013 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 15/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 52. maddeleri uyarınca 80,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükümlünün denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle Mersin

10. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2021 tarihli kararı ile hükmün aynen açıklanmasına karar verildiği ve söz konusu kararın, karar tarihi itibari ile kesin olduğu belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 20.01.2025 tarihli ve 2024/1637 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.02.2025 tarihli ve KYB-2025/9937 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin.

“Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, anılan Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 12 yıl olacağı, suç tarihinin 14/08/2012 olduğu, sanığın savunmasının 06/11/2012 tarihinde alındığı, bu tarihte zamanaşımı süresinin kesildiği, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 04/06/2013 tarihinde kesinleşmesi ile zamanaşımı süresinin durduğu,

sanığın denetim süresi içerisinde 30/09/2013 tarihinde işlediği suç nedeniyle zamanaşımı süresinin yeniden işlemeye başladığı, 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 04/06/2013 ile 30/09/2013 tarihleri arasında (3 ay 26 gün) dava zamanaşımı süresinin duracağı, sanığın savunmasının alındığı 06/11/2012 tarihinde yeniden işlemeye başlayan 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, zamanaşımının durduğu süreler (3 ay 26 gün) mahsup edildikten sonra hükmün açıklandığı 16/06/2021 tarihine kadar gerçekleştiği cihetle, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un "Dava zamanaşımı" başlıklı 66. maddesinin birinci fıkrasının inceleme konusu ile ilgili olan (e) bendi ve ikinci fıkrası; "(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası; ... (e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl, Geçmesiyle düşer. ...

(4) Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar." Şeklinde düzenlenmiştir. 2. Hükümlünün yargılamaya konu 6136 sayılı Kanun'un 15/son maddesine aykırılık suçu için anılan Kanun maddesi uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 3. Hükümlünün Mersin

10. Asliye Ceza Mahkemesinde alınan 06.11.2012 tarihli savunması ile zamanaşımı süresinin kesildiği, 8 yıllık zamanaşımının bu tarihten itibaren yeniden işlemeye başladığı ve bu tarihten sonra dava zamanaşımı süresini kesen başkaca bir işlemin olmadığı,

zamanaşımını kesen son işlem olan hükümlünün mahkeme huzurundaki 06.11.2012 tarihli savunmasından hükmün açıklandığı 16.06.2021 tarihine kadar geçen süreden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 04.06.2013 tarihi ile denetim süresi içerisinde kasıtlı suçun işlendiği 30.09.2013 tarihi arasındaki 3 ay 26 günlük durma süresi de mahsup edildiğinde, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olması nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR