Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/7169 K.2025/8921

Kurulunun 20.03.20 18... /11- 38... /113 karar sayılı ilamı doğrultusunda, Bölge Adliye Mahkemelerince; ilk derece mahkemeleri tarafından verilen mahkumiyet hükümleri kaldırılarak ''beraat'', ''düşme'', ''ret'', ''ceza verilmesine yer olmadığına'' gibi kararların temel hak ve özgürlüklerinden biri olan hak arama özgürlüğüne etki edecek kararlar kapsamında değerlendirildiğinden, İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen davanın düşmesine ilişkin kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu,

temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı Adana 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2019/471 Esas, 2021/289 Karar sayılı kararı ile sanıkların, 5464 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, 5464 sayılı Kanun'un 36/1, 5237 sayılı Kanun'un 43/1, 62, 53 maddeleri gereğince, 2 yıl 7 ay 7 gün hapis ve 7.280 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı Adana Bölge Adliye Mahkemesi

9. Ceza Dairesinin, 09.01.2024 tarihli, 2022/705 E., 2024/52 Karar sayılı kararı ile, "5464 Sayılı Yasaya Aykırılık suçundan açılan kamu davasının, dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8 maddeleri gereğince düşmesine" şeklinde hükmün düzeltilmesi suretiyle, istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri 1.Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri Sanıkların atılı suçu işlediği sabit olmasına ve zamanaşımı söz konusu olmamasına rağmen düşme kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. 2.Katılan Banka Vekilinin Temyiz Sebepleri Dosyada dava zamanaşımının dolması söz konusu olmamasına rağmen düşme kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B.Değerlendirme Ve Gerekçe Dava dosyası kapsamına göre, sanık ...'ın üzerine kayıtlı olup sanık ...'in çalıştırdığı iş yerindeki ... (POS) cihazlarının, sanıklar tarafından, kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla kullandırıldığı ve bunun karşılığında faiz komisyon geliri elde ettikleri iddiasına ilişkin olayda.

Sanıkların eyleminin sabit görülmesi halinde, 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde düzenlenen "Tefecilik" suçu ile 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun oluşacağı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2021/8-239 Esas, 2022/325 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, içtima hâllerinde hangi hükmün uygulanması gerektiğine yönelik ilkelerden biri olan "özel normun önceliği" ilkesinde özel normun genel normun tüm unsurlarını taşımakla birlikte genel normda yer almayan özel bazı unsurları da ihtiva etmesinin gerektiği,

5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde "Gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi, nakit ödeme belgesi ya da alacak belgesi düzenlemek veya bu belgelerde ne surette olursa olsun tahrifat yapmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlayanlar.." şeklinde hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun ise, 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi" şeklinde düzenlenen "Tefecilik" suçunun tüm unsurlarını ihtiva ettiğinden bahsedilemeyeceğinden her iki norm arasında özel-genel norm ilişkisinin bulunmadığı,

tefecilik suçunun 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinin birinci fıkrasında hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunu bünyesine aldığı ve bu suçu tükettiği, diğer bir anlatımla "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun "Tefecilik" suçunun unsuru olduğu ve sanığın eyleminin bir bütün hâlinde "Tefecilik" suçunu oluşturacağı.

Bununla birlikte; gerek tefecilik, gerek ise 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden, suç tarihinde yürürlükte olan kanun maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, bölge adliye mahkemesince, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen düşme kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Adana Bölge Adliye Mahkemesi

9. Ceza Dairesinin, 09.01.2024 tarihli, 2022/705 Esas, 2024/52 Karar sayılı kararında katılan kurum ve katılan banka vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN AYRI AYRI ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Adana