Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/6489 K.2025/6880

Kurulunun 20.03.20 18... /11- 38... /113 karar sayılı ilamı doğrultusunda, Bölge Adliye Mahkemelerince ilk derece mahkemeleri tarafından verilen mahkumiyet hükümleri kaldırılarak ''beraat'', ''düşme'', ''ret'', ''ceza verilmesine yer olmadığına'' gibi kararların temel hak ve özgürlüklerinden biri olan hak arama özgürlüğüne etki edecek kararlar kapsamında değerlendirildiğinden, İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen davanın düşmesine ilişkin kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (5271 sayılı Kanun) hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu,

temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı .... Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/263 (E) ve 2022/630 (K) sayılı kararı ile sanığın, 5464 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, 5464 sayılı Kanun'un 36/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 53. maddeleri gereğince, 2 yıl 6 ay hapis ve 4000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ... Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 26.03.2025 tarihli, 2023/1834 E., 2025/554 Karar sayılı kararı ile, "5464 Sayılı Yasaya Aykırılık suçundan açılan kamu davasının, dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8 maddeleri gereğince düşmesine" şeklinde hükmün düzeltilmesi suretiyle, sanığın istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri. Sanığın atılı suçu işlediği sabit olmasına ve zamanaşımı söz konusu olmamasına rağmen düşme kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dava dosyası kapsamına göre sanığın, iş yerindeki Point Of Sale (POS) cihazlarını kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla kullandırdığı ve bunun karşılığında faiz komisyon geliri elde ettiği iddiasına dayanan olayda.

Sanığın eyleminin sabit görülmesi halinde, hem 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde düzenlenen "Tefecilik" suçunu hem de, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun oluşacağı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2021/8-239 Esas, 2022/325 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, içtima hâllerinde hangi hükmün uygulanması gerektiğine yönelik ilkelerden biri olan "özel normun önceliği" ilkesinde özel normun genel normun tüm unsurlarını taşımakla birlikte genel normda yer almayan özel bazı unsurları da ihtiva etmesinin gerektiği,

5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde "Gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi, nakit ödeme belgesi ya da alacak belgesi düzenlemek veya bu belgelerde ne surette olursa olsun tahrifat yapmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlayanlar.." şeklinde hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun ise, 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi" şeklinde düzenlenen "Tefecilik" suçunun tüm unsurlarını ihtiva ettiğinden bahsedilemeyeceğinden her iki norm arasında özel-genel norm ilişkisinin bulunmadığı,

tefecilik suçunun 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinin birinci fıkrasında hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunu bünyesine aldığı ve bu suçu tükettiği, diğer bir anlatımla "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun "Tefecilik" suçunun unsuru olduğu ve sanığın eyleminin bir bütün hâlinde "Tefecilik" suçunu oluşturacağı.

Bununla birlikte; gerek tefecilik, gerek ise 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden, suç tarihinde yürürlükte olan kanun maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, bölge adliye mahkemesince, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen düşme kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, ... Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 26.03.2025 tarihli, 2023/1834 Esas, 2025/554 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ....