Davacı vekili, tarafların 1976 yılında evlendiklerini, evlilik birliği içerisinde edinilen 172 ada 46 parsel üzerindeki 1, 2 ve 3 nolu bölümler ile plakası bildirilen otomobillerin vekil edeninin çalışma ve desteğiyle alındığını açıklayarak fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 20.000 TL katkı payı alacağının yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili , yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece davanın kabulüne, taşınmazdan dolayı 8.700 TL otomobillerden dolayı toplam 27.009 TL katkı alacağı bulunduğu ve bu alacağın tasfiye payı ve katılma alacağı sayılması gerektiği ancak taleple bağlılık ilkesi dikkate alınarak 20.000 TL katkı payı tazminatının dava tarihinden geçerli yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 2. Hukuk Dairesince, dava konusu taşınmazın 04.02.1986 tarihinde alındığı, 35 AD 7740 plakalı aracın 12.08.2005 tarihinde alınıp 16.08.2006 tarihinde satıldığı,
35 AT 0110 plakalı aracın ise 12.07.2006 tarihinde alınıp 28.07.2006 tarihinde tescilinin sağlandığı, davacının ev hanımı olduğu, çalışmadığı ve gelirinin bulunmadığı, davalı adına tapuda kayıtlı taşınmazın davalının kişisel malı olduğu, eşlerden birinin edindiği mala diğer eşin doğrudan maddi bir katkısı yoksa bu talep kabul edilemeyeceği, davacının katkıda bulunduğunu kanıtlayamadığı bu nedenle kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerektiği, dava konusu araçlara yönelik davacının katılma alacağına ilişkin davası bulunmadığı, isteğin TMK.nun 227. maddesine dayalı değer artış payına ilişkin bulunduğu,
davacı tarafın bu konudaki katkısını da kanıtlayamadığı gibi talebi bulunmadığı halde katılma alacağına ilişkin hükümler uygulanmasının hatalı olduğu, her iki yönden davanın reddine karar verilmesi gerektiğine işaret edilerek bozma sevk edilmiştir.
Davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmiş, mahkemece bozma ilamı uyarınca davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Taraflar 16.03.1976 tarihinde evlenmiş, 10.08.2006 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 02.06.2008 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır.
Başka mal rejimi seçilmediğinden eşler arasında 1.1.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM.nin 170. maddesi uyarınca “mal ayrılığı”, bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise 4721 sayılı TMK.nun 202. maddesi hükmü uyarınca yasal “edinilmiş mallara katılma” rejimi geçerlidir.
Dosya arasındaki bilgilere göre dava konusu 172 ada 46 parsel üzerindeki 1, 2 ve 3 nolu bölümler 04.02.1986 tarihinde satın alama yoluyla davalı koca adına tescil edilmiş, otomobillerin ilki 12.08.2005 tarihinde, ikincisi ise 28.07.2006 tarihinde satın alınarak davalı adına kaydedilmiştir.
Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, mahkemece bozmaya uyularak sonucu dairesinde işlem tesis edildiğine, dava dilekçesinde otomobillerin tasfiyesine ilişkin istekte bulunulmuş olup talep aynı zamanda katılma alacağını kapsıyor ise de mahkemece 2. Hukuk Dairesi tarafından yapılan bozmaya uyulmakla davalı taraf lehine usuli kazanılmış hak doğduğuna, bu durum karşısında yapılacak başka bir işlem olmadığına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün açıklanan nedenlerle ONANMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 18.40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,75 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 21.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.