Davacı vekili dava dilekçesinde; 1991 yılında evlenen tarafların 2009 yılında boşandıklarını, davacı kadının muhtelif zamanlarda ev dışında ve evde yapmış olduğu çalışmalarla evlilik birliği içinde edinilen 3302 ada 5 parsel sayılı taşınmazın alımında ve üzerinde bulunan 2 katlı betonarme binanın yapımında katkısı bulunduğunu açıklayarak taşınmaz ve üzerindeki 2 katlı binadan kaynaklanan 40.000,00 TL katkı payının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili dava konusu taşınmazın davalı tarafından evlilik öncesi edinilen taşınmazın satımından elde edilen para ile satın alındığını, davacının evlilik tarihinden taşınmazın edinildiği tarihe kadar 4 çocuk doğurması nedeniyle katkısı mümkün olamayacağından davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, ev hanımı olan davacının katkısı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından reddedilen taşınmaz ve araçlara ilişkin olarak temyiz edilmiştir.
Taraflar 25.09.1991 tarihinde evlenmiştir. Gün olarak hangi tarihte açıldığı bilinmeyen ancak 2009 yılında açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 20.07.2011 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden, evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170.maddesi uyarınca eşler arasında mal ayrılığı rejimi, 01.01.2002 tarihinden boşanma davasının açıldığı 2009 yılına kadar 4722 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince, TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dava dilekçesinin içeriği, davacının yargılama oturumundaki beyanları ve taşınmazın 1995 yılında edinildiği ve üzerindeki binanın bu tarihte yapıldığına dair tarafların kabulüne göre dava, 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi uyarınca mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde edinilen mallara yapılan katkı payı alacağı isteğine ilişkindir.
Toplanan deliller ve dosya kapsamından, tarafların evlendiği tarihte herhangi bir mal varlığı bulunmayan davalının boşanma dava tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın maliki olduğu ve taşınmazın 1995 yılında edinildiği saptanmıştır.
Kural olarak TKM'nun 170. maddesi gereğince taraflar arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde edinilen taşınmaza ilişkin katkı payı talebinde bulunabilmek için somut bir katkının bulunması gerekli olup, ev işleri ile arizi olarak yapılan günlük işler katkı olarak nitelendirilemez.
Dinlenen davacı tanıkları yer ve zaman göstermek suretiyle somutlaştırdıkları beyanlarında davalının evlendikten sonra sürekli olarak ev dışında temizlik işleri ile kır işlerine (tarım) gittiğini, bu iki işin yapılmadığı zamanlarda ise evinde ücret karşılığı ip ördüğünü bildirmişlerdir. Tanıkların somut verilere dayanan bu beyanlarından davacının sürekli nitelikte gelir getirici bir çalışmasının bulunduğu kabul edilmelidir.
Bu halde Mahkemece, taşınmazın edinme tarihine kadar tarafların elde ettiği gelir, toplam gelirden sosyal statüleri ile konumlarına göre yapabilecekleri kişisel harcamalar ile davalı kocanın 743 sayılı TKM’nin 152. maddesi uyarınca evi geçindirme yükümlülüğü uyarınca yapması gereken harcamalar çıktıktan sonra yapabilecekleri tasarruf miktarı ve toplam tasarruf miktarı karşısında davacının katkı oranını tespiti için dosyanın uzman hukukçu bilirkişiye tevdi edilerek temin edilecek raporun sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.
Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüne, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve 440/I. maddeleri gereğince Yargıtay Daire İlamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.