Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/14234 K.2020/657

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Ankara 11. Aile Mahkemesinin 23.11.2016 tarihli ve 2016/265 Esas, 2016/1700 Karar sayılı kararıyla reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin 26.09.2014 tarihinde ölen oğlu ... ile dava dışı anne ...'nin birlikteliğinden küçükler 01.07.2004 doğumlu Ayseli ile 23.04.2006 doğumlu ...'ın dünyaya geldiğini, çocukların doğum tarihleri itibariyle ...'nin davalı ... ile evli olması nedeniyle çocukların davalı ...'nin nüfusuna kaydedildiğini, çocukların davacının himayesinde bulunduğunu ileri sürerek; küçükler ... ve ... ile davalı ... arasındaki soybağının reddi ile müteveffa ...'ın küçüklerin babası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davacının eldeki davayı açmak hususunda hukuki yararının bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiş, bu son karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1.TMK'nin 291. maddesine göre, ergin olmayan çocuğa atanacak kayyım, atama kararının kendisine tebliğinden başlayarak bir yıl içinde soybağının reddi davasını açar.

Somut olayda, Ankara 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2018/961-1424 sayılı kararı ile davacının küçüklere vasi olarak atandığı ve kararın 27.02.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığına göre, davacının eldeki davayı açmakta hukuki yararının bulunduğunun kabulü gerekir. İlk Derece Mahkemesince, vesayet makamından husumete izin kararının temini ile işin esasının incelenmesi gerekirken davanın yerinde olmayan gerekçe ile reddi,

2. 04.06.1958 tarihli ve 15/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, maddi olayları açıklamak taraflara, ileri sürülen olayları hukuken nitelemek ve uygulanacak kanun hükümlerini tesbit etmek görevi hakime aittir.

TMK'nin 287/2. maddesi uyarınca, evlenmeden başlayarak en az yüzseksen gün geçtikten sonra ve evliliğin sona ermesinden başlayarak en fazla üçyüz gün içinde doğan çocuk evlilik içinde ana rahmine düşmüş sayılır.

Dosyadaki nüfus kayıtlarından; anne ... Kasırga ile ...'nin 13.11.1991 tarihinde evlendikleri, 17.11.2011 tarihinde boşandıkları, küçükler ...'in 01.07.2004, ...'ın 23.04.2006 doğumlu olarak 26.09.2011 tarihinde ... ve ...'nin nüfusuna tescil edildiği, baba olduğu iddia edilen ...'ın 26.09.2014 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Buna göre, küçükler ... ve ... anne ... ve koca ...'nin evlilikleri sürecinde dünyaya geldiğinden, ...'nin nüfus hanesine tescilleri yasa gereğidir. Dava bu haliyle, küçüklerin babasının ... olmadığı iddiası bakımından 4721 sayılı TMK'nin 286. maddesi kapsamında soybağının reddi, biyolojik babasının ... olduğu iddiası yönünden ise aynı Kanun'un 301. maddesi kapsamında babalığın tespiti istemine ilişkindir.

Küçüklerin ... ile olan soybağı ilişkisi geçersiz kılınmadıkça babalık davasının dinlenmesi mümkün olmadığından, eldeki davaya soybağının reddi olarak bakılarak, davada taraf teşkili sağlanıp, iddia ile ilgili olarak DNA raporu da aldırılıp sonucuna göre bir karar verilmesi, babalığın tespiti talebinin eldeki dosyadan tefriki ile başka bir esasa kaydedilerek soybağının reddi davasının sonucu beklenip bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi hükmünün bozulması gerekmiştir.