Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/3232 K.2019/3566

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki olduğu 154 ada 49 parsel sayılı taşınmazda bulunan yapının üst katının önce davalı ... tarafından daha sonra da davalının kızı diğer davalı ... tarafından mesken olarak kullanıldığını ileri sürerek davalı ...'in elatmasının önlenmesi ile 1.000 TL ecrimisilin, diğer davalı ...'den ise 2.000 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, binanın üst katının davalı ... tarafından inşa edildiğini ve rızaya dayalı olarak yapıyı kullandıklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalının açmış olduğu tapu iptal ve tescil davasının reddine karar verildiği ve davalıların taşınmazda haksız işgalci olduğu gerekçesiyle davalı ...'in elatmasının önlenmesine, davalı ...'den 9.270 TL, diğer davalı ...'den 11.000 TL ecrimisilin tahsiline dair verilen karar, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli, arsa niteliğindeki 154 ada 49 parsel sayılı taşınmazın davacı adına kayıtlı olduğu, taşınmazda zemin + 1 normal katlı yapı bulunduğu, üst katın davalı ...'in kullanımında olduğu, davacının, davalı ...'i şikayet etmesi üzerine hakkı olmayan yere tecavüz suçundan Edirne Cumhuriyet Başsavcılığınca 10.01.2013 tarihli ve 2013/68 numaralı iddianamenin düzenlendiği, Edirne 4. Asliye Ceza Mahkemesince 05.12.2014 tarihli ve 2013/40 Esas, 2014/503 Karar numaralı ilam ile davalı ...'in izne dayalı kullanımı bulunduğundan beraatine karar verildiği,

davalı ...'in dava konusu yere ilişkin açmış olduğu tapu iptal ve tescil olmaz ise tazminat davasının Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/123 Esas, 552 Karar sayılı dosyası ile tapu iptal ve tescil isteğinin reddine, tazminat isteğinin kısmen kabulüne dair verilen kararın Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 05.05.2014 tarihli ve 2014/2092 Esas, 5745 Karar sayılı ilamı onanmasına karar verilerek 03.11.2014 tarihinde kesinleştiği sabittir.

Somut olayda; davalı ...'in taşınmazda bulunan yapının üst katına masraf yaparak tamamladığı; kesinleşen Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.11.2013 tarihli ve 2013/123 Esas, 552 Karar sayılı kararından açıkça anlaşıldığı gibi, taraflar arasında görülen ceza yargılamasından da davalıların taşınmazın üst katını davacının rızasına dayalı olarak kullandıkları anlaşılmaktadır.

Çekişme konusu taşınmazın üst katının davalılar tarafından rızaya dayalı olarak kullanıldığından iyiniyetli oldukları ancak davacının şikayeti üzerine davalıların iyiniyetinin son bulduğunun kabulü gerekir.

Hal böyle olunca; davacının ceza yargılaması sonucunu doğuran şikayet tarihinin saptanması ve bu tarihten itibaren kullanımın kötüniyetli olduğu gözetilerek tespit edilecek ecrimisilin karar altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Kabule göre de; karar duruşması olan 19.03.2015 günlü 3.oturumda davalılar vekili tarafından dava konusu taşınmazın anahtarları davacı vekiline teslim edilerek taşınmazı boşalttıklarını beyan etmelerine göre, bunun kanıtlanması durumunda elatmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken talebin kabulüne karar verilmesi de isabetsizdir.