Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/5277 K.2020/5188

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı dava dilekçesinde, maliki olduğu 125 ada 23 parsel sayılı taşınmazı davalının kazık çakarak avlu yapmak suretiyle işgal ettiğini belirterek, el atmanın önlenmesini talep etmiştir.

Davalı usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesine ilişkindir.

HMK’nin 190/1. maddesine göre “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.”.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde, tanık deliline dayanmış olup, iki tanık ismi ve adres bildirmiştir. Davacı tarafın yalnız tek tanığı dinlenmiş ve keşifteki beyanında, tarafların sınır komşusu olduğunu, dava konusu taşınmaza komşu 24 numaralı parselin davalının oğluna ait olduğunu, bildiği kadarıyla tecavüz olmadığını, ne davalının ne de oğlunun müdahalesinin olmadığını belirterek, fiili kullanımın ne şekilde olduğunu fen bilirkişisine göstermiştir. Mahalli bilirkişi ise, herhangi bir tecavüzün olup olmadığını bilmediğini beyan etmiştir.

07.04.2015 havale tarihli fen bilirkişi raporunda, yalnız davacının iddia ettiği alan raporda gösterilmiştir.

Hal böyle olunca, Mahkemece ispat yükü altında olan davacı tanıklardan biri dinlenmeden ve davalının müdahalesi duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmeden eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.