Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/671 K.2020/3186

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Düzce İcra Hukuk Mahkemesinin 04.05.2017 tarihli ve 2016/218 Esas, 2017/230 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı üçüncü kişi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, haciz yapılan adresin borçlu ile bağının kalmadığını, müvekkilinin kendisine ait olan taşınmazı ve fabrikayı borçluya kiraladığını, ancak kira borcunun ödenmemesi nedeniyle borçlunun adresten ayrıldığını, mahcuzların müvekkiline ait olduğunu belirterek, hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borçlu ve üçüncü kişinin alacaklılardan mal kaçırmak amacıyla Düzce İş Mahkemesi tarafından verilen tedbir kararından sonra borçluya ait iş yeri ve makinelerin davacıya devir ve satışının yapıldığını, yapılan devir ve satış işlemlerinin muvazaalı olmasa bile geçersiz olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının sunduğu belgeler ve tüm dosya kapsamından iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin 13.12.2017 tarihli ve 2017/2650 Esas, 2017/2514 Karar sayılı kararı ile haciz mahallinin borçlunun eski iş yeri olması nedeniyle mülkiyet karinesinin borçlu lehine olduğu, üçüncü kişinin sunduğu envanter satış kaydı ve kira sözleşmesinin ise karinenin aksini ispatı için güçlü delil olmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar vermiş, istinaf kararı davacı üçüncü kişi vekili tarafından bu kez temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

1. İİK'nin "Takibin Durması ve Düşmesi" başlıklı 193. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında: "İflasın açılması, borçlu aleyhine haciz yoluyla yapılan takiplerle teminat gösterilmesine ilişkin takipleri durdurur. Kararın kesinleşmesi ile bu takipler düşer..." düzenlemesi yer almaktadır.

Diğer yandan istihkak davasında geçerli haczin bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında, Mahkemece kendiliğinden (re'sen) gözetilmesi gerekir.

Takip borçlusu hakkında, İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından 12.09.2018 tarihli ve 2014/1397 Esas, 2018/983 Karar sayılı kararı ile iflas kararı verildiği anlaşılmaktadır. İflas kararının kesinleşmesi üzerine borçlu hakkındaki takipler ve hacizler İİK’nin 193/2. maddesi uyarınca düşecektir.

Ayrıca, borçlu hakkında verilen iflas kararının kesinleşmesi üzerine; konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına, maktu karar ve ilam harcı ile yargılama giderleri ve nispi vekâlet ücretinin davanın açılmasına neden olan tarafa yükletilmesine karar verilmesi gerekir.

Bu durumda, iflas kararı, istihkak davasının şartlarına doğrudan etki edeceği için Mahkemece, iflas kararının kesinleşmesi bekletici mesele yapılarak, oluşacak duruma göre karar verilmesi gerektiğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

2. Bozma sebebine göre davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.