Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2018/8129 K.2019/5395

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl ve karşı davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı/karşı davacı vekili tarafından duruşmalı olarak, davacı/karşı davalı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmesi üzerine, duruşma isteğinin masraf yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş olmakla, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı/karşı davalı ... vekili, davalının vekil edeninin, malik olduğu taşınmaza yaptığı müdahalenin önlenmesi ile dava tarihinden itibaren aylık 1.500,00 TL ecrimisilin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, karşı davanın reddini savunmuştur.

Davalı/karşı davacı ... davanın reddini savunmuş, karşı dava dilekçesiyle taşınmaz nedeniyle yapılan ödemeler nedeniyle 5.000,00 TL alacağın karşı davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 19.01.2015 tarihli dilekçesiyle talep miktarını 5.135,00 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece, asıl ve karşı davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm, davacı/karşı davalı vekili ve davalı/karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Karşı dava yönünden davacı-karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı/karşı davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Asıl dava yönünden davalı-karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Dava, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 2786 parselde 22 nolu bağımsız bölüme yapılan müdahalenin önlenmesine ve 10.12.2012-25.10.2013 tarihleri arasında hesaplanan 9.450,00 TL ecrimisil alacağının tahsiline karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, ecrimisil davaları haksız fiil benzeri davalar olup, bu davalarda ancak dava tarihine kadar gerçekleşmiş olan zarar istenebilir. Dava tarihinden sonra gerçekleşmesi muhtemel ecrimisil tazminatı ise ancak ayrı bir davanın konusunu oluşturabilir. Dava açıldıktan sonraki dönem için, yeni bir dava açılmadıkça ıslah yolu ile de olsa talepte bulunulamaz.

Hal böyle olunca, Mahkemece, davacının dava tarihinden önceki döneme ilişkin ecrimisil talebi olmadığı ve dava tarihi olan 10.12.2012 tarihinden sonraki dönem için de ecrimisile hükmedilemeyeceğinden ecrimisile yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan; iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçiminden, davanın taşınmaz malın aynına yönelik olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu; böyle bir davada, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120. (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 413.) ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16. maddeleri uyarınca dava değerinin ve buna göre alınacak harcın, el atılan yerin değeri ile talep edilen ecrimisil toplamından, elatmanın önlenmesi isteğinin yanında yıkım isteği de varsa yıkımı istenilen yapının değerinin toplamından ibaret olacağı kuşkusuzdur (4.3.1953 tarihli ve 10/2 sayılı İBK).

Ne var ki, davanın ecrimisil değeri üzerinden harç ödenmek suretiyle açıldığı, elatmanın önlenmesi yönünden değer bildirilmediği gibi yargılama sırasında da harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 492 sayılı Harçlar Kanunu, harcın alınmasını veya tamamlanmasını tarafların isteklerine bırakmayıp, anılan hususun (temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın) mahkemece kendiliğinden gözetileceğini düzenlemiş ve buyurucu nitelikteki 32. maddesinde, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağını öngörmüştür.

Hâl böyle olunca, öncelikle davada ileri sürülen isteklerden el atmanın önlenmesi isteği ile ilgili olarak davacının bildireceği dava değeri üzerinden peşin harcın alınması, keşfen saptanan ya da saptanacak değer başlangıçta gösterilen değerden fazla ise yargılama sırasında eksik harcın tamamlanması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilmesi gerekirken, anılan husus gözardı edilerek işin esası bakımından hüküm kurulması da isabetsizdir.