Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2022/1044 K.2024/3594

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraza ilişkin açılan davada yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Dava; 3402 sayılı Kadastro Kanunu (3402 sayılı Kanun) hükümlerine göre, arazi kadastrosu işlemine tabi tutulan taşınmaz hakkında askı ilan süresi içinde açılan kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Yörede, 2008 yılında 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan arazi kadastrosu çalışmaları sırasında çekişmeli taşınmaz hakkında 13.01.2008 tarihli kadastro tutanağında 1.746,91 m2 yüzölçümlü tarla vasfı ile kadastro tutanağı düzenlendiği, tutanağın edinme sebebinde, taşınmazın ... oğlu ...'ın ceddinden intikalen ve taksimen gelen 20 seneden beri nizasız fasılasız malik sıfatıyla zilyet ve tasarrufunda bulunulduğu açıklanarak, belgesizden ... oğlu ... adına tespit edildiği görülmüştür.

Kadastro çalışma sonuçlarının 06.02.2019 ila 08/03/2019 tarihleri arasında ilan edilmesi üzerine, davacı Hazine vekili tarafından, 08.03.2019 tarihinde yasal süresinde görevli Kadastro Mahkemesinde eldeki davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu Muğla ili Bodrum ilçesi ... Mahallesi, 317 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit edilmesinin hatalı olduğunu, taşınmaz üzerinde herhangi bir tarımsal faaliyette bulunulmadığını, etrafının çevrili olmadığını, 3402 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesindeki yasal şartların oluşmadığını belirterek, tespite itirazlarının kabulü ile, dava konusu 317 ada 1 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince "dava konusu taşınmaz ile sınırdaki Devlet Ormanı arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, kısa bir zamanda üzerinde orman bitki örtüsünün yetişebileceği, taşınmaza ulaşımın orman içinden geçerek sağlandığı, bilim ve fen bakımından orman niteliğini yitirmediği, imar ihya koşulunun sağlanmadığı..." gerekçeleriyle davanın kabülüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı küçük ...'a velayeten annesi ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesince; ".. dava konusu 317 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fiili durumu ve öncesi itibariyle orman sayılan yerlerden olduğu, kesinleşen orman kadastrosu paftası ile arazi kadastrosu paftasındaki konumuna göre, orman içi açıklığı vasfında olduğu anlaşılmıştır.

Bu gibi yerlerin imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği hükümlerine göre iktisabı mümkün değildir.

Dava konusu taşınmazın orman vasfı ile tespit ve tescili kararına karşı, davacı Hazine vekilinin istinaf itirazının olmaması, dava dilekçesinde taşınmazın olması gereken vasfı yönünden bir iddianın ileri sürülmemiş olması karşısında, davacı Hazine'nin davasının kabulü ile, davalı murisi ... adına yapılan kadastro tespitinin iptali ile dava konusu taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir" gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından.

1965 yılında yapılan orman tahdidinde bu yerin orman vasfında olmadığı kesin olarak tespit edildiğine göre buranın tarım arazisi olarak o tarihte kullanıldığının kabulü gerekeceği, aksi halde 4 tarafı orman olan bir yerin tahdit dışı bırakılması mümkün olmayacağı, taşınmazın 1954 yılında tarım arazisi olduğu, 1965 yılında orman vasfında olmadığının kesin olarak tespit edilmiş bulunulmasına göre bu yerin tespit tarihi itibariyle 20 yılı çok aşkın bir süre tarla olarak kullanıldığının kabulünün zorunlu olacağı, müvekkilinin murisinin tespit tarihinden sonra kimsesinin olmaması,

kendisinin yaşlı ve hasta olması sebebiyle dava konusu tarla ile yeteri kadar ilgilenememiştir. Ölümünden sonra da mirasçısının yaşı nedeniyle bu yerle doğrudan doğruya ilgilenmesi gerçekleşmemiş ancak kadastro tespitin yapıldığı tarih itibariyle yani 2008 yılı itibariyle müvekkilinin nizasız fasılasız ve malik sıfatıyla zilyetliği devam ettiği, bu nedenlerle verilen kararın usul ve yasaya aykırı olması sebebiyle bozulması istemiyle temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.