Çekişmeli, İstanbul ili Çekmeköy ilçesi ... Mahallesi 177 ada 3 parsel sayılı 77,82 metrekare taşınmazın 30.10.1997 tarihinde, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 saylı Kanun) 1744 sayılı Kanun ile değişik 2/B maddesi uyarınca 59 nolu orman kadastro komisyonu tarafından Hazine adına orman tahdit sınırı dışına çıkartılan bu parselin, ... Beldesi ... mahallesi 177 ada 3 parsel nosu altında 27.12.1996 tarihinde ...
Köyü 502 sahifede 456 parsel numarası ile Hazine adına kayıtlı iken kişilerin fiili kullanım durumları da gözönüne alınarak sınırlandırması yapılan bu parsel halen ...'ın müstakilen bahçe vasfında işgalinde olduğu anlaşılmakla, Hazine adına tahdit ve tespit edilmiş, kadastro tespiti 14.09.1998 tarihinde kesinleşmiş, tapu kaydından: 6292 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi ile Hazineye ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun (6292 sayılı Kanun)
gereği satış işlemi (2B) ( 02.12.2013 tarihli ve 16803 YN) ile davacı ...'a devredildiği anlaşılmıştır.
Davacı vekili dava dilekçesinde, İstanbul ili Çekmeköy ilçesi ... Mahallesi 177 ada 3 parseli 1990 yılında ...'den satın aldığını, 1994 tarihinden itibaren üzerine 60 metrekare ev yaptığını, 270 metrekaresini de bahçe olarak kullandığını,oturmakta olduğu taşınmazın her türlü altyapı, elektrik, su, doğalgaz gibi belediye hizmetlerinden faydalanmakta olduğunu, Orman Genel Müdürlüğünün çekmiş olduğu kazıklara kadar kullandığını, Mahkemeden bu taşınmazların belge ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğinden dolayı payları nispetinde adlarına tescili için bu davayı açtığını,taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına yapılan tespite itirazının kabulü ile adına tescilini istemiş, davalılar davanın reddini savunmuşlardır.
İstanbul Anadolu 1. Kadastro Mahkemesinin 06.04.2016 tarihli ve 2016/25 Esas, 2016/28 Karar sayılı kararı ile, davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş, temyiz incelemesinde Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 28.05.2018 tarihli ve 2016/8989 Esas, 2018/3976 Karar sayılı kararında görev hususunun araştırılması için bozma kararı verilmiş olmakla birlikte, karar düzeltme talebinde bulunulması sonrasında Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 17.01.2019 tarihli ve 2018/6070 Esas, 2019/239 Karar sayılı kararı ile talebin reddine karar verilmiş,
İlk Derece (İstanbul Anadolu 1. Kadastro Mahkemesi) Mahkemesinin (usul ve kanuna uygun görülen bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş) 17.07.2019 tarihli ve 2019/8 Esas, 2019/80 Karar sayılı kararı ile kısmen ret ve görev yönünden ret kararı verilerek kesinleşme sonrasında, mülkiyet iddiası yönünden incelenmek üzere İstanbul Anadolu 14. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmekle yargılamaya 2019/445 Esas sayılı dosya üzerinden devam edilmiştir.
Dava, orman kadastrosuna itiraz ve tescil istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; dava konusu taşınmazın 1989 yılında 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (3302 sayılı Kanun) uygulamaları yapıldığı zaman 2/B şartlarını taşımadığı için ... Devlet Ormanı sınırları içinde kaldığı ve bu uygulamanın kesinleştiği, dava konusu 260 metrekare yüzölçümündeki kısmın 1940, 1954, 1969 ve 1982 yılı hava fotoğraflarında orman olduğu, orman olan yerin zilyetliğe ve özel mülkiyete konu edilemeyeceği ve iktisabının mümkün olmadığı anlaşılmakla ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına,
bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.