Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2022/5530 K.2025/3666

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davacılar ..., ... ve ... ve mirasçıları yönünden davanın kabulüne, diğer davacılar yönünden davanın reddine karar verilmiş olup, kararın davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Kadastro sırasında; Gaziantep ili ...Mahallesi 230 sayılı sayılı 87.250 metrekare taşınmaz; 11.8.1966 tarihinde, 11.2.1964 tarihli ve sıra no 4 cilt no ..... sayfa no ...... cilt no 1, 21.07.1951 tarihli sıra no ......, cilt no 17, sayfa no ..... cilt no 1 sayfa no 15 olan tapu kayıtlarına istinaden, tarla olarak malik hanesi boş olarak tescili edilmekle dosyanın Islahiye Gezici Görevli Toprak Mahkemesinin 1963/15 Esas sayılı dosyasında davalı olduğu, akabinde Tapulama Mahkemesine ve son olarak Kadastro Mahkemesine devredildiği anlaşılmıştır.

Davacılar (Islahiye Gezici Toprak Mahkemesine sundukları) 26.12.1962 tarihli dava dilekçesinde; 21.02.1951 tarihli ve 29 sırada adlarına tapuda kayıtlı bulunan 230 parsel sayılı taşınmazın toprak tevzi komisyonunca Hazine malı olarak belirlendiğini, taşınmazın kendilerine ait olduğunu taşınmaza yapılan müdahalenin men’ini istemiş, davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, kadastro tespitine tiraz istemine ilişkindir.

Islahiye Gezici Toprak Mahkemesinin 14.12.1965 tarihli ve 1963/15 Esas, 1965/70 Karar sayılı kararı ile husumet yönünden davanın reddine karar verilmiş ve Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin onama kararı ile kesinleşmiş, sonrasında açılan davada aynı Mahkemenin 15.12.1973 tarihli ve 1967/1 Esas 1973/22 Karar sayılı kararıyla; dosya Islahiye Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, Islahiye Asliye Hukuk Mahkemesinin 31.03.1986 tarihli ve 1986/90 Esas, 1986/186 Karar sayılı görevsizlik kararıyla; dosya Islahiye Tapulama Mahkemesine gönderilmiş, söz konusu Mahkemenin 16.03.1993 tarihli ve 1987/195 Esas, 1993/43 Karar sayılı kararıyla.

Mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın Nurdağı Kadastro Mahkemesine gönderilmesine karar verilmekle, yargılamaya Nurdağı Kadastro Mahkemesinin 1993/77 Esas sayılı dosyası üzerinden devam edilmiştir.

Nurdağ Kadastro Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; 20.07.1995 tarihli ve 1993/77 Esas, 1995/11 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne, ...köyü 230 parselde kayıtlı taşınmazın tespit gibi ...,... ve ... varisleri adına hisseleri oranında tapuya tesciline karar verilmiş, kararın Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince, orman ve zilyetlik araştırması yapılması için kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Nurdağ Kadastro Mahkemesi dosyasının bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sürecinde dosyanın Gaziantep Kadastro Mahkemesine devredilmesi sonrasında yargılamaya 2015/17 Esas sayılı dosyası üzerinden devam edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu 230 parsel sayılı taşınmazın Hazine arazisi olmadığı, tesis kadastrosu tarihi olan 1966 tarihinden en az 20 yıl öncesinden bu yana tarımsal faaliyete konu olduğu ve zilyetliğinin nizasız ve fasılasız olarak davacıların kök murisi olan ... tarafından ve sonrasında mirasçıları tarafından kullanıldığı, halen daha zilyetliğinin mirasçıları tarafından kullanıldığı,

kök muris ...'ın 1946 yılında vefatı sonrasında geride ...'ın kaldığı ve bu mirasçıların aralarında 13.08.1959 tarihli mukavele senedi ile dava konusu taşınmazı da kapsayacak şekilde anlaşma yaptıkları, bu anlaşmaya göre, ger altı başka bir deyişle Karaçalı mevkinde bulunan tarla...'a, geraltı mevkili ada tarla mevkisinin ise ... dışındaki kardeşlerine isabet ettiği, ada tarla adı verilen kısmın 229 ve 230 parsel sayılı taşınmazlar olduğunun anlaşıldığı, kardeş mirasçılardan ...'ın ise yapılan anlaşmaya göre ada tarla mevkinde kendi hissesine düşen taşınmazları diğer hissedarlara kardeşlerine verdiği,

...'ın 10.12.1974 tarihli duruşmada bu hususta beyanda bulunduğu, hatta...'ın bu mukaveleyi dayanak göstermek suretiyle 219,220 ve 222 parsellerde ortak muris ... adına yapılan tespitlere itiraz ettiği ve Kadastro Mahkemesince taksimin, başka deyişle taraflar arasında yapılan anlaşmayı öne sürerek anlaşma gereği kendisine düşen bu taşınmazların da adına hükmen tescilini sağladığı, kararın kesinleştiği, bu haliyle dava konusu taşınmazlarda;

davacılar ..., ... ve ... ve bu kişilerin mirasçıları adına tespitin yapılması gerektiği gerekçesiyle, davacılar ..., ... ve ... ve bu kişilerin mirasçıları açısından davanın kabulüne, diğer davacılar yönünden reddine, ...Mahallesi 230 parsel sayılı taşınmazın tespitinin iptaline, ...Mahallesi 230 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinde belirlenen yüzölçümü (87.250 metrekare) ile tarla vasfında olacak şekilde, her bir muris taşınmazın 1/3'er payına sahip olacak şekilde;

mirasbırakan ...'ın mirasçılık belgesi, mirasbırakan ...'ın mirasçılık belgesi ve mirasbırakan ...'ın mirasçılık belgesinde belirtilen mirasçıları ve hisseleri de dikkate alınarak ve taşınmazın tamamı toplam 120 hisse kabul edilerek; ... mirasçıları adlarına tapuya tespit ve tesciline karar verilmiş; karar, davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre,

İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.