Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/551 K.2024/6611

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Düzce 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin davanın kabulüne ilişkin kararına karşı davalılar BOTAŞ ve ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf yoluna başvurulmuş, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının ayrı ayrı kabulüne ve İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle esas hakkında yeniden hüküm tesisi ile davanın reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı ... İdaresi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1949 yılında 3116 sayılı Kanuna göre orman tahdidi ile daha sonra 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 3302 sayılı Kanunla değişik hükümleri uyarınca yapılıp 2002 tarihinde ilan edilerek 2002 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 5831 sayılı Tapu Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla (5831 sayılı Kanun) eklenen Ek 4 üncü madde uyarınca yapılıp 23.03.2012-24.04.2012 tarihleri arasında ilan edilen kullanım kadastrosu bulunduğu anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, Düzce ili Cumayeri ilçesinde 6831 sayılı Kanun kapsamında orman kadastro çalışmalarının yapıldığını, 19.03.2002 tarihinde ilan edildiğini ve kesinleştiğini, 2002 yılında yapılan Orman Kadastro çalışmalarında BOTAŞ hattının bir kısmının sehven 2/B'ye konu edildiğini,

izin irtifak hakkı tesis edilen yerlerin orman niteliğini koruması sebebi ile BOTAŞ boru hattının geçtiği güzergahta bulunan parsellerin hattın altında kalan kısımlarının koordinata dayalı alan bazında belirlenebilmesi için Bolu Orman Bölge Müdürlüğünce görevlendirilen harita mühendisi tarafından hazırlanan ifraz beyannamelerine göre 3. kişilerin mağdur olmaması için ilgili parsellere şerh koydurulduğunu, yine ifraz beyannamelerine göre parsellerin ormanda kalan kısımları için ilgili kişilere rızaen terk için tebligat yapıldığını, ancak bir ay içerisinde rızaen terk için olumlu cevap alınamadığını,

bu nedenlerle davanın kabulü ile Cumayeri ilçesi Çevrik Mahallesi 373 ada 3 parselin ifraz beyannamesinde belirtilen izin sahasında kalan 2941,34 metrekarelik kısmının davalı gerçek kişiler adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına kayıt ve tescilini istemiş, davalılar ayrı ayrı sundukları cevap dilekçelerinde, davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, orman iddiasına, tapu iptali ve tescil, beyanlar hanesindeki şerhlerin silinmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğuna ilişkin olarak düzenlenen bilirkişi raporu, taşınmazın oluşumu ile dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre mevcut durum ile birlikte hava fotoğraflarıyla entegreli olarak teknik verilere uygun, denetime elverişli bir şekilde düzenlenmesi nedeniyle hükme esas alındığı,

bu itibarla, dava konusu taşınmazın fen bilirkişi tarafından tanzim edilen krokide (A) harfiyle gösterilen kısmının orman sayılan yerlerden olduğunun açık bir şekilde tespit edilmiş olduğu gerekçesiyle, Düzce ili Cumayeri ilçesi Çevrik Mahallesi 373 ada 3 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi tarafından düzenlenen rapor ekindeki krokide (A) harfi ile gösterilen 2.941,29 metrekarelik kısmının davalı adına olan tapu kaydının iptali ile;

bu kısma yeni parsel numarası verilerek orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, orman yapılan taşınmazın beyanlar hanesinde bulunan tüm şerhlerin silinmesine karar verilmiş, kararın BOTAŞ ve ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, Orman Genel Müdürlüğünün 08.04.1996 tarih 185 sayılı oluruyla Düzce ili Merkez ilçesi Çevrik köyü hudutları dahilinde 22.500,00 metrekare yüzölçümlü ormanlık alanda Doğal Gaz Boru hattı yapımı için BOTAŞ lehine 49 yıl süreyle izin verildiği, davalı TEAİŞ lehine ise herhangi bir izin verilmediğinin anlaşıldığı,

çekişmeli taşınmazın dava tarihinde eylemli orman niteliğinde bulunmadığı, 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesine göre izin irtifak hakkı tesis edilen ormanlık alanlarda 2/B madde uygulama çalışmaları yapılamaz ise de, 2/B madde çalışmaları yapılıp izin tarihinden sonra 19.03.2002 tarihinde ilâna çıkartılarak davaya konu edilmeksizin itirazsız olarak 19.04.2002 tarihinde kesinleştiği, davanın 02.12.2019 tarihinde açıldığından hak düşürücü sürenin geçtiği, bundan sonra artık taşınmazın izin ve irtifak sahasında kaldığı iddiası ile 2/B madde çalışmalarının iptalinin istenemeyeceği,

2/B nitelikleri kesinleşen taşınmazlar için ancak eylemli orman niteliği ile dava açılabileceği ve taşınmazın eylemli orman olmadığı anlaşılarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece kabulüne karar verilmesi yerinde olmadığı gibi, kamu düzenine de aykırı olduğunun anlaşıldığı, yapılan bu yanlışlığın yeniden yargılama gerektirmediği, ipotek ve irtifak haklarının, sınırlı ayni haklardan olduğu,

ipoteğin dayanağı olan alacak, tamamen tahsil edilene kadar ipotek alacaklısının, irtifak hakkı sahibinin ise irtifak hakkı kütükten terkin edilene kadar davada pasif taraf sıfatı olduğundan davalı BOTAŞ vekili ve dahili davalı ... vekilinin istinaf kanun yolu başvuru istemlerinin kabulü ile, Düzce 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.11.2021 tarihli ve 2021/293 Esas 2021/391 Karar sayılı kararının kaldırılması suretiyle yeniden hüküm tesisi ile, davacının davasının reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ...

İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.