Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2023/6227 K.2025/3144

Taraflar arasındaki 3302 sayılı Kanun'la Değişik 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) 2/B maddesi uygulamasının yok hükmünde sayılması istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı Orman İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Orman Kanunu hükümleri gereğince 1939 yılında yapılan orman tahdidi, 19.04.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 3302 sayılı Kanun ile Değişik 2/B madde uygulaması ve 27.07.2010 tarihinde ilan edilen 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Ek- 4 üncü maddesine göre yapılan kullanım kadastrosu çalışmaları bulunmaktadır.

Davacı Orman İdaresi vekili dava dilekçesinde özetle; ... .../... Mahallesinde yapılan 2/B çalışmalarında 2/B alanına çıkarma işleminin hatalı yapıldığını bu nedenle yanlış yapılan 2/B çalışmalarının iptaline, dava konusu yerlerin orman olarak Hazine adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. İlk Derece Mahkemesinin 01.04.2024 tarihli ara kararı ile dava konusu İstanbul ili ... ilçesi ... 142 ada 1-2-3 sayılı parseller yönünden dosya tefrik kararı verilmiştir. Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 6831 sayılı Kanun'un 3302 sayılı Kanun'la Değişik 2/B maddesi uygulamalarının yok hükmünde sayılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, "...Mahkememizce yapılan keşif neticesinde düzenlenen bilirkişi heyet raporunda 1981 tarihi öncesinde dava konusu taşınmazın orman vasfında olduğu, ancak 3402 sayılı Kanunla değişik Ek-4 maddesine göre yapılan tahdit ve tespit çalışması sırasında eylemli orman özelliği taşımadığının bildirildiği, dava konusu 142 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kısmen açıklık kısmen kapama fındık bahçesi olduğu,

eğimli bir yapıya sahip taşınmazda fındık ocaklarının yaşlarının 20-25 arasında değiştiği, taşınmaz üzerinde orman vejetasyonuna ait türlerin mevcut olmadığını, 142 ada 2 parsel sayılı taşınmazın üzerinde tek katlı ahşap yapının yer aldığını, taşınmazın kalan kısımlarında peyzaj düzenlemesinin yapılı olduğunu, yaşları 3-8 arasında değişen meyve ağaçları ile muhtelif süs bitkilerinin olduğu, keşif günü itibariyle orman vejetasyonuna ait bitkilerin olmadığı, 142 ada 3 parsel sayılı taşınmazın üzerinde tamamen kapama fındık bahçesinin bulunduğu,

eğimli bir yapıya sahip taşınmazda yer alan fındık ağaçlarının yaşlarının 20-25 arasında değiştiği ve fındık ağaçları arasına düzensiz olarak dikilmiş yaşları 20-25 arasında değişen muhtelif meyve ağaçlarının bulunduğu, keşif tarihi itibariyle orman vejetasyonuna ait türlerin mevcut olmadığının bildirildiği..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş;

hükmün, davacı Orman İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, "çekişmeli taşınmazların 19.04.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulamasında 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışarısında çıkarılan yerde kaldığı, Orman Yönetimince bu çalışmalara karşı süresinde itiraz edilmediği ve Orman Yönetiminin dava açtığı tarihte 2/B maddesi uygulamasına itiraz süresinin dolduğu,

çalışmaların kesinleştiği ve mahallinde yapılan keşif sonucu dosyaya ibraz edilen 20.12.2020 tarihli bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazların üzerinde orman ekosisteminin bulunmadığı.

Kendi kendini yenileyebilecek bir orman kalıntısı ve ağaç dokusunun mevcut olmadığı, tamamen tarım alanına dönüştüğü, parsellerde dikili kültür bitkilerinin yaşları dikkate alındığında, dava konusu parsellerin 2010 yılında eylemli orman özelliği taşımadığının belirlendiği, taşınmazlar üzerinde dava tarihi itibariyle orman ağaçlarının bulunmadığının anlaşıldığı, aynı nevide ...

1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/615 E., 2015/389 K. sayılı kararının, davacı idare tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nin 2015/17038 E., 2017/4657 K. sayılı 29.05.2017 tarihli kararıyla onandığı da anlaşılmakla, ilk derece mahkemesinin kararının usul ve yasaya uygun olduğu" gerekçesiyle istinaf başvurusu esastan reddedilmiş ve iş bu karar, davacı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Orman İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.