Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/4053 K.2025/4844

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın, bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Mardin ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında 2016 yılında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8. maddesi uyarınca yapılan kadastro sırasında dava konusu taşınmaz, 103 ada 1 parsel numarasıyla senetsizden tarla vasfıyla 32.777,24 m²'lik olarak davalılar murisi adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili 21.09.2016 tarihinde açtığı davasında özetle; Mardin ili ... ilçesi ... Mahallesi 103 ada 1 numaralı parsel hakkında 3402 sayılı Kanun'un 14 ve 17. maddesindeki koşulların gerçekleşmediğini belirterek, tespitin iptali ile taşınmazın Hazine adına tescil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili cevabında; davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "Bilirkişi raporları doğrultusunda dava konusu taşınmazın öncesinin orman olduğu" gerekçesiyle, davanın kabulüne, dava konusu Mardin ili ... ilçesi ... Mahallesi 103 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptaline, tutanaktaki yüzölçümü ve orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; iş bu karar, bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi neticesinde.

"Mahkemece toplanan delillere, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarına, tarafların iddia, talep ve savunmalarına, tüm dosya kapsamına göre; hava fotoğraflarının stereoskopik incelenmesine dayalı orman bilirkişi heyeti raporundan; dava konusu yerin 1953, 1973, 1984, 2002 yıllarında orman vasfında olduğu, kuzey kısmında yoğun meşe ağaçlarının olduğu, güney kısmında taşınmaz sınırları içinde 2-3 sıra halinde meşe ağaçlarının bulunduğu, güney kısmının açıklık-boşluk mahiyetinde olmakla birlikte yine meşe ağaçları barındırdığı,

(2002 yılında incelenen önceki yıllara -1973,1984- göre ağaç sayısındaki artışın fazla olduğu), orman ve toprak muhafaza karakteri taşıdığı, su ve toprak rejimine zarar verdiği, belirtilen fiziki özellikleri itibariyle orman aleyhine daralmaya sebebiyle verecek durum arzettiği, üzerinde orman topluluğu oluşturacak ağaç varlığının bulunduğu, güney kısmının orman topluluğundan belirgin doğal sınırla ayrılmış olmadığı, evveliyatı itibariyle orman olduğu, sonraki yıllarda ormandan açma ile kazanıldığı, netice olarak en eski tarihli hava fotoğrafı dikkate alındığında orman vasfında olduğu,

bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya yeterli ve elverişli oluşu da nazara alındığında; belirlenen vasfı nedeniyle özel mülkiyete konu olamayacağı, neticede mahkemece varılan sonucun isabetli olduğu, yerel mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu" gerekçesiyle, bir kısım davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 2016 yılında 3402 sayılı Kanun'un Ek-5. maddesine göre yapılmıştır. Arazi kadastrosu ise 1982 yılında yapılmış ve dava konusu yer ormanlık saha olarak tapulama harici bırakılmıştır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usûl ve kanuna uygun olup, bir kısım davalılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.