Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/3236 K.2025/7018

Taraflar arasında görülen orman sınırı dışına çıkarma davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi kararıyla davanın reddine karar verilmiş olup, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; yörede yapılan çalışmalar sonucunda, ... ili ... ilçesi ... köyü, ... Mevkiinde bulunan yaklaşık 3.000,00 m²'lik arazinin davacının kullanımında olduğu ve orman vasfını yitirdiği halde orman sınırları dışına çıkarılmadığını ileri sürerek, davacının fiili kullanım durumu dikkate alınarak, dava konusu yerin ayrı bir parsel numarası verilerek Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerler olarak tesciline karar verilmesini talep etmiş, davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu taşınmazın 1947 yılında yapılan orman tahdit çalışması ve 2021 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında orman sınırları içerisinde kaldığı, öncesi Devlet ormanı olan bir yerin 2/B uygulamasıyla ancak Hazine adına orman rejimi dışına çıkarabileceği, kanundan kaynaklanan bu zorunluluk nedeniyle gerçek kişilerin bu gibi yerlerin kendileri adına orman sınırları dışına çıkartılmasını talep etmekte hukuki yararının olmadığı,

halen tahdit içinde olan bir yerin hangi nedenle olursa olsun orman sınırları dışına çıkarılması için Orman İdaresini zorlayıcı nitelikteki davanın dinlenme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; davacı vekilinin istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince aynı gerekçeyle esastan reddedilmiş ve işbu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman sınırı dışına çıkarma isteğine ilişkindir. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.