Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/749 K.2025/4188

Taraflar arasındaki tapu kaydının beyanlar hanesine kullanıcı şerhi verilmesi istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonucunda İlk Derece (İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk) Mahkemesi tarafından verilen hükme karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kullanım kadastrosu sırasında, .................... Mahallesi çalışma alanında bulunan 178 ada 11 parsel sayılı 170,61 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, "6831 sayılı Kanun'un (2/B) maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve kullanıcısının bulunamadığı" şerhi verilmek suretiyle, bahçe niteliğinde Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; müvekkili olan davacının ............... Mahallesi 178 ada 11 parsel sayılı taşınmazı da içine alan 1.000 m²'lik alanın zilyetliğini bitişik komşusu ...................ile birlikte yarı yarıya hissedar olarak 30.04.1988 tarihinde satın alarak kullandığını öne sürerek, davacı adına kullanıcı şerhi verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "... tespit tarihi itibariyle taşınmazda fiili kullanımın bulunmadığı ..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.