Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2025/892 K.2025/1930

Taraflar aranında görülen kadastro tespitine itiraz davasında İlk Derece Mahkemesince yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Yörede 3402 sayılı kanunda 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi hükmüne göre Orman Kadastrosu yapılmış, davaya konu olan yerler hakkında 105 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 parsel numaraları ile 21.04.2009 tarihinde düzenlenen kadastro tesbit tutanakları, Kadastro Mahkemesinde Orman Kadastrosuna itiraz davasına konu olmaları gerekçesi ile malik haneleri ve nitelikleri boş bırakılmak suretiyle 25.05.2009 tarihinde Kadastro Mahkemesine gönderilmiştir.

Davacı ... İdaresi dava dilekçesinde özetle; 3402 sayılı Kadastro Kanunu hükümlerine göre yapılan çalışmalarda, Duraklı köyünde 101 ada 1 sayılı parselin orman niteliği ile sınırlandırılıp, kısmi ilana çıkartıldığını, bu orman parseline bitişik olan taşınmazlar orman sayılan yerlerden olduğu halde, orman alanı dışında bırakıldığını ileri sürerek, bu alanın orman sınırları içine alınarak orman niteliği ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Mahkemece tefrik kararı verilerek 105 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 parsel sayılı taşınmazlar hakkında yargılamaya devam olunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda. "Orman bilirkişisinin raporundan anlaşılacağı üzere; dava konusu taşınmazların 1952 ve 1984 tarihli hava fotografları ve 1962 tarihli memleket haritası incelenmiş bu inceleme neticesinde. 105 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 nolu parselin tamamının 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 1'nci maddesine göre orman sayılmayan yerlerden olduğunu belirtmiştir....

Ziraat Bilirkişi raporlarında dava konusu yerlerin kuru tarım arazisi vasfında olduğu arazi eğiminin %3-7 arasında değiştiğini raporunda beyan etmiştir.

Davalıların tespit tutanaklarındaki vergi kayıtları üzerinde yapılan inceleme neticesinde tüm araştırmalarımıza rağmen söz konusu bahçecik köyüne ait kıymet beyan defteri bulunamamıştır, bunun neticesinde tespit tutanaklarında geçen vergi kayıtları çıkarılamamıştır bu nedenle vergi kayıtları keşif mahallinde uygulanamamıştır uygulanamayan vergi kayıtlarının dikkate alınması hukuka ve 3402 sayılı kadastro kanuna uygun olmayacagı kanaati ile dikkate alınmamıştır.Bu nedenle davalıların aynı kadastro çalışma alanı içinde senetsizden iktisap ettikleri miktarlar getirtilmiş 3402 sayılı kadastro kanunun 14 maddesinde öngörülen mülk edinme

koşullarının oluşup oluşmadıgı dikkate alınarak hareket edilmiştir.

Davalıların aynı kadastro çalışma alanı içinde senetsizden kazandıgı miktarlar da incelenmiş yapılan inceleme neticesinde 3402 sayılı kanunun 14 maddesinde öngörülen mülk edinme koşullarına engel teşkil eden bir durum olmadığı, teknik bilirkişi raporları ve mahalli bilirkişi beyanları dikkate alındığında dava konusu taşınmazların ormanla bir ilgisi bulunmadığı anlaşılmakla" davanın reddine, dava konusu Mardin ili Mazıdağı ilçesi Bahçecik köyü 105 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 nolu parsellerin tespit gibi davalılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Davacı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmazın amenajman haritası ile memleket haritasında orman sınırları içerisinde kaldığını, bilirkişi tarafından eksik ve yanlış inceleme yapıldığını, taşınmazın orman olan ve orman sayılan yerlerden olduğundan bahisle kararın bozulmasını talep etmektedir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.