KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2010/15370 E., 2012/4494 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, tehdit
- Hüküm
- 1- Sanık ... hakkında: a- TCK'nın 265/1-3, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- TCK'nın 106/1, 43/2, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet c- TCK'nın 152/1-a, 168/1, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
2- Sanık ... hakkında: a- TCK'nın 265/1-3, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- TCK'nın 125/3a -4, 43/1, 62. 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Sanık ... hakkında mala zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme, sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde; Görevi yaptırmamak için direnme suçunun birden fazla polis memuruna karşı cebir ve şiddet göstererek hukuksal anlamda tek bir fiil ile gerçekleştirilmesi nedeniyle aynı nev'iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanıklar hakkında anılan suçtan tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi ile arttırılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
2- Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Sanığın görevli polis memurlarına etrafı rahatsız etmemeleri konusunda yapılan uyarı üzerine tekme ve yumruk atarak direnmesi üzerine kelepçe takılarak karakola getirildiğinde girişte henüz nezarete alınmadan direnmeye devam ederek tehditte bulunması eyleminin görevliye direnme suçunun unsurunu oluşturduğu gözetilmeden ayrıca bu suçtan da cezalandırılmasına karar verilmesi,
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2010/15370, K. 2012/4494, 5 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama