Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/1708 K.2020/1653

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması,

bu bağlamda maddi gerçeğin tereddüde yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması ve suç tarihinin tespiti açısından, Vergi Denetim Kurulunca sanık hakkında inceleme yapmak üzere vergi müfettişi görevlendirildiğinin bildirilmesi karşısında sanık hakkında düzenlenecek rapor sonucunun beklenmesinden, icra dairelerinden sanığın alacaklı olduğu icra dosyalarının sorulup, var ise aslı veya onaylı suretleri getirtilip borçlu gözüken kişilerin faiz karşılığı sanıktan ödünç para alıp almadıkları konusunda tanıklıklarına müracaat edilmesinden,

... adındaki kişinin olay hakkında bilgi ve görgüsü olduğunu iddia etmesi ve söz konusu şahsın verdiği yazılı dilekçede senet düzenlenmesi ve taraflar arasında geçen konuşmalara tanıklık ettiğini beyan etmesi karşısında, bu şahsın tanık olarak dinlenilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,