Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2020/4819 K.2021/3123

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay tarihinde, Güllük Belediyesi fen işleri müdür vekili olan sanığın, mağdura ait Güllük Beldesinde bulunan evine ait pergolenin yıkımına ilişkin alınan 10/09/2013 tarihli encümen kararının tebliği yapılmadan ve karar kesinleşmeden 01/11/2013 tarihinde yıkım işlemini yapması nedeni ile hakkında mahkumiyet kararı verilmiş ise de; soruşturma aşamasında alınan 05/06/2014 tarihli üçlü bilirkişi raporuna göre sanığın görevi kötüye kullanmadığı,

yargılama aşamasında ise alınan 02/04/2015 tarihli bilirkişi raporunda ise belediyenin yaptığı uygulamaların usulüne uygun olmadığı belirtilmesine karşın, imar mevzuatına hakim üç kişilik bir bilirkişi heyeti teşekkül ettirilip her iki bilirkişi raporu arasındaki temel çelişkilerin giderilmesi gerekirken gerekçeli kararda soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporuna neden itibar edilmediğine ilişkin gerekçede gösterilmeden sanık hakkında yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa'nın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanğa ihtarına karar verilmesi,

Suç tarihinin 01/11/2013 tarihi yerine gerekçeli karar başlığında 01/11/2014 olarak gösterilmesi nedeni ile CMK 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı