Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10062 K.2024/4123

Sanıklar haklarında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1 maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1.Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.09.2015 tarihli, 2013/222 Esas, 2015/228 Karar sayılı kararı ile; a) Sanık ...'nun mağdure ile zor kullanarak vajinal yoldan cinsel ilişki yaşaması şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemde mevcut delillerin değerlendirilmesi ile çocuğun nitelikli cinsel

istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Sanık ...'nin mağdure ile zor kullanarak vajinal yoldan cinsel ilişki yaşaması şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemde mevcut delillerin değerlendirilmesi ile, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c) Sanık ...'in kız kardeşi olan mağdurenin değişik zamanlarda göğüslerini, kalçasını okşadığı ve mağdureyi yere yatırıp kıyafetleri üzerinden cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürttüğü şeklinde kabul edilen eylemlerde mevcut delillerin değerlendirilmesi ile, çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/1-b,103/3,43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.05.2019 tarihli ve 14-2015/408568 sayılı, kısmi onama, kısmi bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında verilen cezanın isabetli olmadığı, mağdurenin rızasıyla cinsel ilişkiye girdiği, sanığın pişman olduğu, cezanın üst sınırdan verildiği ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanık aleyhine dosyada delil bulunmadığı, daha önce aralarında duygusal ilişki olduğu ancak cinsel eylemin olmadığını beyan ettiği, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğinin dosyadaki delillerle sabit olduğu ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

C. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Suçun sanık tarafından işlenmediğinin dosyadaki delillerle sabit olduğu ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmeyerek temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığa iddianamenin usulünce tebliğ edilmemesi karşısında, ilk defa duruşmada SEGBİS sistemi ile hazır bulunan sanığın yüzüne karşı okunan iddianame ile sorgusu arasında en az bir haftalık süre bulunması gerektiği yönündeki 5271 sayılı Kanun'un 176/4. maddesi Mahkemece nazara alınarak sanığa duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğu hatırlatılmadan, aynı celse yapılan sorgusunu müteakip sonraki celsede yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle aynı Kanun'un 176/4 ve 190/2 maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı görülmüş, aynı gerekçeyle Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

C. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığın soruşturma aşamasında kollukta verdiği ifadesinde mağdurenin yaşını küçük bilmediği, yaşça da büyük göründüğüne yönelik savunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, olayda 5237 sayılı Kanun'un 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabüle göre de;

Sanığın aşamalarda istikrarlı şekilde mağdure ile rızası dahilinde ilişkiye girdiği şeklindeki savunması, mağdurenin sanığın kendisiyle rızası olmadığı halde cinsel ilişkiye girdiğini söylemesine karşın, 15.12.2012 tarihinde sosyal inceleme raporu içeriğinde sanığın kendisine yönelik eylemi ile ilgili anlatımda bulunmadığı gibi on üç gün süre ile kaldığı eve sanığın gelmediğini söyleyerek çelişkili beyanlarda bulunması ve bu süre içerisinde evde kaldığı Gülnur isimli şahsa cinsel istismar olayından söz etmemesi karşısında, sanığın cinsel istismar eylemini zorla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle sübuta eren eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 104. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kapsamında kaldığı ve mağdurenin ise sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, aynı Kanun'un 73. maddesi gereğince mağdurenin şikayetinden vazgeçmesine bağlı olarak düşme kararı verilmesi ihtimaline binaen, sanıktan vazgeçmeye karşı diyecekleri sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiştir.

IV. KARAR