Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10103 K.2022/12164

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Müşteki Osman’ın temyiz isteminin incelenmesinde;

Müşteki Osman’ın cinsel taciz ve cinsel saldırı suçlarının mağduru ya da suçtan zarar göreni olmayıp, bu suçlardan kurulan hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Katılan ...’ın sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL'ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup, sanık hakkında cinsel taciz suçundan doğrudan verilen 3.000 TL para cezasının miktarı itibarıyla kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, katılanın anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Katılan ...’ın sanık hakkında cinsel saldırı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;