Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/10778 K.2023/7510

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli ve 2014/256 Esas, 2015/248 Karar sayılı kararı ile sanığın 2009 yılında gerçekleştiği iddia olunan nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü maddesinin (a) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi Gerekçe bildirmeksizin kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince ''Maddi olay olarak; sanık ... ile mağdure ...'un birbirlerini tanıdıkları, 2009 yılında sanık ...'in mağdure ile ... Çayı kıyısında önce bir süre muhabbet ettikleri daha sonra mağdurenin rızası ile cinsel ilişkiye girmeleri hadisesidir.

Tüm dosya kapsamından somut olay incelendiğinde; her ne kadar sanık mahkeme ve savcılık aşamasındaki beyanlarında mağdure ile cinsel ilişkiye girmediğini beyan etse de sanığın kollukta verdiği ilk ifadesinde mağdurenin rızası ile cinsel birliktelik yaşadıklarını beyan ettiği, mağdure ...'nın beyanınında bir şahsın kendisini ... ... olarak tanıttığını, onunla cinsel ilişkiye girdiğini ... ... adındaki kişiyi yaptığı teşhiste sanık ... olarak beyan ettiği,

ayrıca her ne kadar sanık hakkında 2014 yılında mağdureye karşı basit cinsel istismar suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada mahkememizce sanığın ve mağdurenin bu tarihlerde herhangi bir cinsel eyleme ilişkin beyanlarının bulunmaması ve dosya kapsamında sanığın cezalandırılmasına iliqşkin herhangi bir delilin olmaması nedeniyle beraat kararı verilmiş olsada, mağdurenin vasisinin evlerine yerleştirdiği kamera kayıtları incelendiğinde,

sanık ...'in mağdurenin evine geldiği ve camı tıklattığının daha sonra mağdurenin çıkmaması üzerine evden ayrıldığının görüldüğü yani sanık ile mağdurenin daha önceye dayanan tanışıklıklarının olduğunun tüm dosya kapsamından anlaşıldığı, mağdureye ait Adli Tıp Kurumundan alınan raporda mağdure de zeka geriliğinin olduğu ve bu hususun hekim olmayanlarca da anlaşılabileceğinin belirtildiği, bu nedenle mağdurenin rızasının geçerli bir rıza olmayacağı, sanığın ilk aşamadaki ikrarı, mağdurenin ifadesinin ana hatlarının her aşamada tutarlı olması,

mağdureye ilişkin adli tıp kurumu raporu birlikte değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı nitelikli cinsel istismar suçunu işlediği sabit olduğundan bu suçtan dolayı mahkumiyet kararı verilmiş, mağdurede bulunan zeka geriliği ve zeka geriliğinin fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmasına mani olacak mahiyet ve derecede olduğuna ilişkin raporun bulunması nedeniyle TCK'nın 102/2 madde ve fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş ayrıca TCK'nın 102/3-a madde ve fıkrası uyarınca cezasından arttırım yapılmış,

sanığın eyleminin nitelikli cinsel istismar suçunu oluşturduğu ve 6545 S Y ile değişik TCK'da bu suç için öngörülen ceza miktarının artırılmış olması nedeniyle lehine olan 6545 SY değişiklik öncesi TCK ile ilgili hükümler uygulanarak aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.'' şeklindeki gerekçeyle sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmalarının toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, mahkumiyet verilen atılı suçun sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçede bölümünde açıklanan nedenlerle Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli ve 2014/256 Esas, 2015/248 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,