Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/12911 K.2024/1912

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin sürelerinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2015/115 Esas, 2016/4 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası (e) uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz Sebebi Özetle; atılı suçların şahidinin olmayacağına, hiç bir kadının mahremini anlatacak şekilde beyanda bulunmayacağına, ceza yargılamasında her türlü delilin maddi hakikate ulaşmak için kullanılabileceğine ve sanığın atılı suçları işlemesi sebebiyle hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece ''Somut olay incelendiğinde mağdurenin 08.03.1997 doğumlu olduğu, suç tarihi olarak gösterilen 2012 yılı Ocak-Şubat aylarında 15 yaşı içerisinde olduğu anlaşılmaktadır. Sanık tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmemiş, mağdure ise kendi rızasıyla belirtilen tarihlerde ...'ın ailesiyle birlikte kaldığı ...

Deposu'nun yanında bulunan eve gittikleri ve cinsel ilişkiye girdiklerini 2013 yılı Ekim ayında bir kez daha cinsel ilişkiye girdiğini beyan ettiği, Konya C.Başsavcılığı'nca mağdurenin soyut iddiaları dışında kamu davası açmak için yeterli şüphe oluşturacak deliller elde edilemediği gerekçesiyle 16.01.2015 tarihli 2015/1526 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, mağdure vekilinin itirazı üzerine Konya 1. SCH'nin 27.02.2015 tarihli 2015/918 D.iş sayılı kararı ile takipsizlik kararının kaldırıldığı ve mahkememize kamu davası açıldığı,

2013 yılında gerçekleştiği mağdure tarafından beyan edilen cinsel ilişki tarihinde mağdurenin 15 yaşını ikmal etmiş olması ve rızası ile eylemi gerçekleştirmiş olması nedeniyle 2012 yılı Ocak-Şubat aylarındaki iddialarıyla ilgili iddianame tanzim edildiği anlaşılmıştır.

Eylemin gerçekleştiği dönemde SSÇ ile mağdure arasında herhangi bir telefon görüşmesi olmaması, mağdure tarafından SSÇ'nin başka kullandığı bir telefon hattı olduğunun bildirilmemesi, adli tıp raporunda mağdurenin vücudunda cinsel suç bulgularının tespit edilememesi ve mağdurenin anatomik bakire olması, hymenin duhule müsait olması, olaydan uzunca bir süre sonra mağdurenin yasal temsilcisinin şikayetçi olmuş olması, sanığın oturduğu evin özelliklerini ve iç yapısını mağdurenin bilmesinin adresini tarif etmesinin bir suçun işlendiğinin mantıki delili olarak kabulünün mümkün olmaması,

müşteki yasal temsilcisinin 2014 yılında SSÇ ile buluşup görüşmesinin suçun sübutunun delili niteliğinde olmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde mağdurenin soyut iddialarını destekler mahiyette kesin yeterli şüpheden uzak somut delillerin bulunmadığı,

kuşku düzeyinde kalan mağdure iddialarının SSÇ lehine yorumlanarak savunmasının aksi kanıtlanamayan SSÇ'nin çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatlerine karar vermek gerekmiş olay tarihinde mağdurenin 15 yaşının içerisinde olması ve yasal temsilcilerinin rızasının bulunmadığı halde SSÇ'nin evine gidip cinsel amaçla tutulduğu şeklindeki iddianın eylem sübut bulmadığından TCK 234/3 maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği sonucuna varılmış mahkememizin vicdani kanaati de bu yönde oluşarak aşağıdaki hüküm tesis olunmuştur.'' şeklindeki gerekçeyle hükümler kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümde açıklanan nedenlerle Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2015/115 Esas, 2016/4 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

...