Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/13531 K.2023/868

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli, 2015/525 Esas, 2016/67 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.06.2020 tarihli ve 14-2016/111810 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının şikâyete tabi olmadığı bu nedenle şikâyetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşürülmesine dair kararın usul ve kanuna aykırı olup bozulması gerektiği ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin gerekçesi. "Toplanan deliller ve yapılan yargılama sonucunda.

Her ne kadar sanığın üzerine atılı çocuğa karşı cinsel taciz suçunu işlediğine ilişkin dosya içerisinde her türlü şüpheden uzak, ceza mahkûmiyetine yeterli somut ve inandırıcı bir delil olmasa da, bu durumun 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dokuzuncu fıkrası kapsamında derhal beraat kararı verilebilecek haller kapsamında kalmadığı bu nedenle sanığın üzerine atılı suçun şikayete tabi suçlardan olması,

mağdur ve yasal temsilcilerinin de sanık hakkındaki şikâyetlerinden vazgeçmeleri dikkate alınarak sanık hakkında çocuğa karşı cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (b) bendi, 43' üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılmasına yönelik açılan kamu davasının, şikâyetten vazgeçme nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin 4 üncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin 8 inci fıkrası gereği düşürülmesine karar verilmiştir." şeklindedir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,

vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, isnat edilen 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenen cinsel taciz suçunun kanunda şikâyete tabi olmadığının açıkça belirtilmemesi ve aynı maddenin birinci fıkrasında yer alan.

“Bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz eden kişi hakkında, mağdurun şikâyeti üzerine, üç aydan iki yıla kadar hapis cezasına veya adlî para cezasına fiilin çocuğa karşı işlenmesi hâlinde altı aydan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.” biçimindeki düzenleme nazara alındığında anılan kanuni düzenlemelerin de şikâyete tabi olduğunun kabul edilmesinde zorunluluk bulunduğu,

mağdure ile yasal temsilcilerinin şikâyetçi olmadığı ve sanığın da şikâyetten vazgeçmeyi kabul ettiği anlaşıldığından vazgeçme nedeniyle kovuşturmada şikâyet koşulunun gerçekleşmemesinden dolayı 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca verilen düşme kararında bir isabetsizlik görülmemiş, açıklanan nedenlerle O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş ve Tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

V. KARAR