Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/14489 K.2023/1900

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul (Kapatılan) 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/452 Esas, 2016/34 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan açılan davada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları gereğince 3.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Katılanın beyanına dayanılarak mahkumiyet kararı verildiği, cinsel taciz suçunun işlendiğine dair delil bulunmadığı, tanık anlatımlarına göre sanığı suçlayacak delil bulunmadığı, olay yerini gören kamera kaydının da bulunmadığı, kalabalık olan caddede sanığın katılana çarpma ihtimalinin bulunduğu, delillerin sanık aleyhine değerlendirildiği, sanığın işlemediği bir suçtan pişman olmasının beklenemeyeceği, sanık hakkında HAGB hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindi.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemesince "Toplanan mevcut delillere ve aşamalardaki müşteki iddialarına göre; Olay tarihinde katılan ...'ın ...'e alışverişe gittiği, sanığın yanında tanıklar olduğu halde ... ... sokakta yürüdükleri sanık ve yanındakilerin katılanın yanında geçtikleri esnada sanığın katılan ...'ın kalçasını sıkarak cinsel tacizde bulunduğu, katılanın sanığa tepki gösterdiği, bu hususun tanıklar tarafından da doğrulanarak sanığın inkara yönelik beyanları ise doğrulanmamıştır.

Tespit olunan delil ve vakıalar içeriğine göre sanığa yüklenen cinsel taciz suçunun sübutunda tereddüt bulunmadığı kanaatine varılmış olup, sanığın sabit görülen cinsel taciz suçundan dolayı tecziyesine" şeklinde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olayın oluş şekli, sanığın savunması, katılanın beyanı, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında; sanık tarafından yolda yürüyen katılanın kalçasını sıkmak şeklinde kabul edilen olayda sanığın bedensel temas içeren eyleminin sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, suç vasfının tayininde hataya düşülerek sanığın yazılı şekildeki gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul (Kapatılan) 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/452 Esas, 2016/34 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, sanığın ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı olmak kaydıyla 1412 sayılı Kanun’un 321 ve 326 ncı maddeleri gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,