Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/16699 K.2023/423

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 45. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/275 Esas, 2016/179 Karar sayılı

kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.10.2020 tarihli ve 14-2016/280134 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; katılan ve tanık beyanlarının uyumlu olduğu, sanığın çelişkili beyanları ve iftira sebebinin bulunmamasına göre sanığın cinsel taciz suçunun sabit olduğuna bu nedenle mahkumiyet kararı verilmesi istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2015 gün ve 2015/21663 esas sayılı iddianamesi ile sanığın cinsel taciz suçundan cezalandırılması için kamu davası açıldığı, katılanın arkadaşlarıyla girmiş olduğu mağazanın üst katta bulunan kabininde kıyafet denediği sırada kabinin alt kısmından sanık tarafından uzatılmış telefon ile videosunun çekildiğini iddia ettiği, sanığın hazırlık beyanında katılanın kıyafet denediği sırada üst katta bulunduğunu, bayan bölümündeki kabinlerde yere düşmüş olan kıyafetleri yerden topladığını, aşağı kattan çığlık sesi duyması üzerine hızlıca koşarak aşağı indiğini,

mahkemede ise alarm sesi duyduğu için aşağı indiğini ancak geçirdiği ameliyat nedeniyle koşmasının mümkün olmadığını beyan ederek her iki aşamada da atılı suçlamaları reddettiği, katılanın olayın hemen akabinde bağırıp yardım istediği ve olayın bu şekilde intikal ettiği, mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanığın telefonunda görüntü olmaması, sanığın sadece merdivenden inerken ki görüntüsü ve tanıkların somut olmayan beyanlarının suçun işlendiğine kanıt olmadığı bu nedenle katılanın soyut beyanı dışında delil bulunmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Her ne kadar mahkemece katılanın soyut beyanı dışında delil bulunmadığından beraat kararı verilmiş ise de; intikal şekli ve zamanı, olay saatinde sanığın katılanın kıyafet denediği kabinlerin bulunduğu üst kattan aşağı kata koşarak indiğine dair güvenlik kamerası görüntüleri, katılanın olay sonrasına ilişkin tanık anlatımları ile doğrulanan istikrarlı beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın katılana yönelik sübuta eren eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 134 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Yukarıda açıklanan nedenlerle bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 45. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/275 Esas, 2016/179 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,