Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/3129 K.2023/4268

Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.06.2014 tarihli ve 2014/78 Esas, 2014/902 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii ile Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

A.Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanık ... müdafiinin yüzüne karşı 26.06.2014 tarihinde tefhim edilen karara, sanık ... müdafiinin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 04.07.2014 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

B.Bakanlık Vekilinin Temyizi İstemi Yönünden;

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas,

2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun'un 237 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmıştır.