Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/3963 K.2023/4044

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin , 08.12.2014 tarihli ve 2014/51 Esas, 2014/264 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53, 63 ve 58 inci maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrası, 43, 58 ve 53 ncü maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 31.12.2017 tarihli ve 14-2015/71167 sayılı bozma görüşlü Telbiğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sübuta ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması veya erteleme kurumunun uygulanması istemine ilişkindir .

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece;"Sanık ... ***' in, mağdure ... ***' ye karşı cinsel ilişki düzeyine varmayan ancak öpüşme, sevişme, beraber aynı yatak odasında birlikte soyunarak cinsel davranışlar gerçekleştirmiş olması, mağdurenin suç tarihinde doğum kaydı ile onaylanan nüfus yaşına göre 15 yaşından küçük olması karşısında sanığın eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, yukarıda ayrıntılı olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın lehine olan yasanın 6545 sayılı Yasadan önce düzenleme olduğu anlaşılmakla eylemine uyan TCK nın 103/1 maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

sanığın aynı mağdura karşı aynı suçu değişik zamanlarda birden fazla kez işlemiş olduğu, başka bir deyişle zincirleme suç hükümlerinin somut olayda oluştuğu anlaşıldığından TCK 43/1 maddesi uyarınca cezasının 1/3 oranında artırılarak 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın sosyal ilişkileri ve fiilden sonraki davranışları dikkate alınarak TCK 62 maddesinin takdiren uygulanmamasına, sanığın geçmişte sabıkasının bulunması, cezaevinden çıkar çıkmaz atılı suçu işlemesi dikkate alındığında ileride tekrar suç işlemekten çekineceği kanaatine mahkememizce varılamadığından TCK 51 ve CMK 231 maddelerinin uygulanmamasına,

Konut dokunulmazlığını ihlali suçu bakımından ise sanık ... ***'in, mağdure ... *** ile buluşmak üzere mağdurenin kalmış olduğu annesi katılan ... ***' e ait eve katılanın rızası olmaksızın hukuka aykırı şekilde girdiği, eve girdikten sonra da rızaya aykırı bir şekilde kalmaya devam ettiği anlaşıldığından eylemini gece vakti işlemesi nedeni ile TCK nın 116/4 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın aynı mağdura karşı aynı suçu değişik zamanlarda birden fazla kez işlemiş olduğu,

başka bir deyişle zincirleme suç hükümlerinin somut olayda oluştuğu anlaşıldığından TCK 43/1 maddesi uyarınca czesaının 1/3 oranında artırılarak 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,sanığın sosyal ilişkileri ve fiilden sonraki davranışları dikkate alınarak TCK 62 maddesinin takdiren uygulanmamasına, sanığın geçmişte sabıkasının bulunması, cezaevinden çıkar çıkmaz atılı suçu işlemesi dikkate alındığında ileride tekrar suç işlemekten çekineceği kanaatine mahkememizce varılamadığından TCK 51 ve CMK 231 maddelerinin uygulanmamasına" şeklinde gerekçe ile karar verilmiştir .

IV. GEREKÇE

A. Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçu Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 18.12.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

2. Bozma gerekçe ve kapsamına göre Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçu Yönünden

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Dava dosyası içerisinde mevcut adli sicil kaydına göre, mükerrir olan ve hakkında hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına dair kararlar bulunan sanık hakkında 18.12.2014 tarihli duruşma tutanağının hüküm fıkrasında A-2 ve B fıkralarında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ve sanığın adli sicil kaydında bulunan hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına dair kararlarla ilgili ihbarda bulunulmasına karar verildiği halde Gerekçeli Karar'ın hüküm fıkrasında bu hususlara yer verilmeyerek çelişkiye neden olunması,

2.Dava dosyasında mevcut sabıka kaydında görülen ilamların kesinleşme ve infaz şerhli olarak temin edildikten sonra sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin, tutukluluk tarihi yazıldığı halde tahliye tarihinin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendine aykırı davranılması,

4. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçu Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2014/51 Esas, 2014/264 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçu Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2014/51 Esas, 2014/264 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.06.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.