Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4490 K.2023/7687

Sanık hakkında kurulan hüküm ile ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2014/103 Esas, 2014/243 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2015 tarihli ve 2014/103 Esas, 2014/243 Karar sayılı ek kararı ile mağdure vekilinin temyiz başvurusu hakkında 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz dilekçesinin reddine" karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.01.2018 tarihli ve 14-2015/100875 sayılı, asıl karar ve ek karatr yönünden onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Dosyada mağdurenin soyut beyanları dışında cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığını, ATK raporunda mağdurenin bakire olduğunun bildirilmesi ve tanığın hemen yan odadaki mağdurenin sesini duymadığını söylemesi karşısında sanığa bu derece ağır ceza verilmesinin yasal olmadığına, sanığın lehine olan hükümlerin uygulanmadığına, eksik inceleme ile ceza verilmesinin yasal olmadığına ilişkindir.

B. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Mağdureye yasa gereği yaş küçüklüğü nedeni ile atanılan vekilin, mağdurenin şikayetçi olmadığını beyan etmesi nedeni ile katılma talebinin reddi ile temyiz talebinin reddine karar verilerek yasal korunmadan mahrum bırakılmasının yasal olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemesince.

"Mahkememizce, toplanan delillerin birlikte değerlendirilmesi sonucunda, sanığın ve mağdurun olay tarihinden bir süre önce tanışıp aralarında duygusal yakınlık kurdukları, olaydan bir gün önce mağdurun sanığa ertesi gün tanık ...'in evine gideceğini saati ile birlikte cep telefonuna mesaj göndermek suretiyle bildirdiği ve olay günü saat 09.00 sıralarında o sırada yalnız olduğunu bildiği tanık ...'in evine gittiği, 15 dk kadar sonra sanığın da aynı eve geldiği, tanık ...'in odasında kısa bir süre sohbet etmelerinden sonra tanığın onların yanından ayrıldığı,

yalnız kaldıkları sırada sanığın 15 yaşından küçük mağdurun vücuduna, cebir ve tehdit yoluna başvurmaksızın, organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, mağdurun kızlık zarının anuler ve esnek yapıda olması nedeniyle cinsel organından kan gelmediği, bunun üzerine sanığın mağdurun kız olmadığını, daha önce cinsel ilişkide bulunmuş olduğunu söyleyerek oradan ayrıldığı sabit kabul edilmiştir.

Sanığın bu şekilde sübut bulan eyleminin TCK'nın 103/1-a-2. maddesinde tanımlanan 15 yaşından küçük çocuğun vücuduna organ sokmak suretiyle cinsel istismar suçunu oluşturduğu değerlendirilmiştir. " şeklinde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Ek Karar Yönünden

Yargılama konusu suç yönünden beyanı alındığı tarihte on yedi yaş içerisinde bulunan mağdurenin şikayetçi olmadığını beyan ettiği, bu itibarla olay tarihinde yaş küçüklüğü nedeni ile mağdureye Baro tarafından atanan vekilin de 5271 sayılı Kanun’un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mezkûr suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Olay sonrasında Tekirdağ Adli Tıp Şube Müdürlüğünce mağdur hakkında düzenlenen 05.12.2011 tarihli adli raporda mağdurenin anatomik olarak bakire olduğu ve hymenin yırtılmaksızın duhule müsait olduğunun bildirildiği, mağdurenin aşamalardaki beyanları arasında çelişki olduğu ve tanık ...'in beyanları karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçu olarak değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Ek Karar Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2015 tarihli ve 2014/103 Esas, 2014/243 Karar sayılı kararı yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçu Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2014/103 Esas, 2014/243 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,