Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5570 K.2024/6794

Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden; hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan diğer hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında cinsel taciz, çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105/1, 103/1, 109/1, 109/3-f, 109/5, 106/1,1. cümle ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Hacıbektaş Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Kanun’un 105/1, 43, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.860 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına;

çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109/1, 109/3-f, 109/5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e. maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz istemlerinin de suç vasfına yönelik olmadığı anlaşıldığından, anılan hükme yönelik temyiz istemlerinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Çocuğun Cinsel İstismarı, Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 103/1. maddesinde 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla bu suç ile bağlantılı şekilde işlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarıyla ilgili davaya bakma, delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe Kanun'u belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 ve 5271 sayılı Kanun'un 4. maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR