Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5670 K.2023/6488

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında, Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli, 2014/53 Esas, 2015/74 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdurlar Vekillerinin Temyiz İstemi Suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan cezalandırılması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece ''Sanığın aşamalardaki savunması, şikayetçilerin ve mağdurların anlatımları, 13.07.2014 tarihli Bilirkişi Uzman Hekim Raporları, Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 14.07.2014 tarihli yazısı, toplanan diğer deliller ve tekmil dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde.

Sanık ...'nın mağdurlar ... ve ...'a yönelik olarak cinsel istismar ve cinsel amaçlı hürriyetten yoksun kılma suçlarını işlediği iddia edilerek cezalandırılması talebi ile mahkememize kamu davası açılmış ise de.

Adli Tıp Uzmanı tarafından tanzim edilmiş bulunan 13.07.2014 tarihli mağdurlar ... ... ... ve ...'ın yapılan muayenelerinde akut ya da kronik fiili livatanın maddi delillerine rastlanmamış olduğunun belirtilmiş olması; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair aralarında Asliye Ceza Mahkemesi'nde 2014/388 sayılı dava açılmasına neden olacak-oturdukları evden taşınmalarına sebeb olacak şekilde husumet bulunduğu sabit olan şikayetçilerin diğer yan deliller ile desteklenmeyen soyut iddialarından başka; mahkumiyete yeter kesin ve inandırıcı delil bulunulmaması;

ve mahkememizce de mahkumiyet yönünde karar kurma doğrultusunda tam bir vicdani kanıya varılamamış bulunması karşısında; sanığın yüklenen suçlamaların işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar vermek gerektiği sonuç ve kanaatine oy birliği ile varılmıştır.'' şeklinde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın uzantısı olan, Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir.

Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ve gerçekleştirilme biçimi konusunda şüphe belirmesi halinde de geçerlidir.

Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak bir kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve bu ispat, hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa ihtimale dayanarak sanığın mahkumiyetine karar vermek, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar doğrultusunda tüm dosya içeriği nazara alındığında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin

yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamış, katılan mağdur vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli, 2014/53 Esas, 2015/74 Karar sayılı kararında katılan mağdurlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdurlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,