Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5765 K.2023/4849

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Batı 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2014/304 Esas, 2015/77 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 30.05.2018 tarihli ve 14-2015/170441 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekillerinin Temyiz İsteği

Sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'a göre üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin annesinin herkesten kuşku duyarak mağdureyi arkadaşının babasına karşı uyardığına, on bir yaşında olan mağdurenin de hayal gücünü kullanarak suç isnadında bulunduğuna, sanığın bir dede edasıyla binada oturan kız çocuklarını sevdiğine, mağdurenin babasının borç batağında olmasından dolayı İstanbul'a taşındığına, akabinde suç isnadında bulunulduğuna, olası bir tazminat talebiyle böyle bir isnatta bulunmuş olabileceğine, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "...Mahkememizce yapılan yargılamaya, iddianameye, mütalaaya, mağdurenin aşamalarda değişmeyen beyanlarına, tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre.

Sanık ile madurenin aynı apartman oturdukları ve komşu oldukları, 29/06/2004 doğumlu olan mağdurenin ailesi tarafından zaman zaman sanığın evine bakılması için bırakıldığı, mağdurenin kendi beyanına göre, sanığın, alt tarafına arka tarafına çamaşırının içinden dokunduğu, poposunu okşadığı, memelerini kıyafetlerinin üzerinden okşadığı ve dudağından öptüğü, annesinin bir gün bunların taciz olduğunu anlatması üzerine Sanığın eylemlerini taciz olduğunu anladığını ve bu durumu mağdurenin annesine anlatması üzerine olayın ortaya çıktığı anlaşılmıştır.

Her ne kadar sanık atılı suçu işlemediğini savunmuş ise de, sanık ile müştekler arasında suç isnadını gerektirecek önceye dayalı bir husumetin bulunmaması, mağdurenin sanığa iftira atması için bir neden olmadığı, mağdurenin beyanlarının oluşa uygun olduğu, sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, savunmasına itibar edilmemesi gerektiği, Sanığın 5237 Sayılı TCK'nun 103.

Maddesinin 6545 Sayılı Yasa ile değişiklik tarihinden önce, (her ne kadar suç tarihi 2014 yılı Temmuz ayı ve öncesi olarak belirtilmiş ise de kesin tarihin belirlenememesi nedeni sanık lehine değerlendirilerek), cinsel istismar kastı ile hareket ederek Mağdurenin cinsel bölgelerine dokunmak, okşamak, ve dudaklarından öpmek suretiyle, mağdureye karşı cinsel istismarda bulunduğu anlaşıldığından, sanığın sabit olan eyleminden cezalandırılmasına karar verilmiştir..." şeklindeki gerekçesiyle sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanun'un 210 uncu maddesinin birinci fıkrasında ise "olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez" hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda mahkemece olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurenin duruşmaya getirilerek iddiaya konu hususlarla ilgili dinlenip, bunun mümkün olmaması

halinde ise çocuk izlem merkezinde kaydedilen görüntüsü duruşmada hazır bulunanlarca izlenip sanık ile müdafiine diyecekleri sorulduktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2014/304 Esas, 2015/77 Karar sayılı kararına yönelik katılanlar vekilleri ile sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,