Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/6100 K.2023/6713

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2013/457 Esas, 2015/177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Katılan mağdurenin samimi beyanlarına, dosya içerisinde mevcut İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığının raporunda da fiilin, katılanın ruhi durumunu etkilediğine ilişkin tespitler karşısında mahkumiyet gerektiğine ve sair hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece.

"Tanık olarak dinlenen ...'in mahkememiz huzurunda vermiş olduğu yeminli ifadesinde; katılanın fotoğraf çektirmek için geldiği tarihte kendisinin de iş yerinde olduğunu, katılanın fotoğraf çektirdiğini, daha sonra yaklaşık yarım saat sonra gelerek fotoğrafları aldığını, mağdurenin iş yerinden ayrılırken ağlamaklı bir hali olmadığını, mağdure bağırmış olsa mutlaka duyacağını, mağdurenin aynı gün içinde tekrar gelmediğini, yaklaşık 15-20 gün sonra geldiğinde, ...' nın sürekli kendisine mesaj göndermesi nedeni ile sanık ...' in,

...' nın fotoğraflarını çekmek istemediğini beyan etmesi üzerine ...' nın fotoğraflarnı kendisinin çektiği beyan ettiği, katılan ...' nın mahkememiz huzurundaki ifadesinde ...' in orada olup olmadığına bakmadan eve gittiğini beyan ettiği anlaşıldığından tanık anlatımlarından sonra bu husus tekrar katılan ...' dan sorulduğunda 'İş yerinden çıkınca ...' in olduğunu farkettim' yönünde beyanda bulunduğu, bu beyanlar doğrultusunda tanık ...' in iddianameye konu olay tarihinde işyerinde bulunduğu konusunda herhangi bir ihtilaf bulunmadığı,

...' nın hazırlık ifadesinde annesinin sanık ... ile konuşmasından sonra tekrar fotoğraf ihtiyacı olduğu için annesi tarafından sanığın dükkanına gönderildiğini beyan ettiği, mahkeme huzurunda ise annesi sanık ile konuştuktan sonra bir daha sanığın iş yerine gitmediğini beyan ettiği ve bu yönde bir çelişki doğduğu, katılan ...' nın, sanık tarafından kızı ...' yı 15-20 gün sonra iş yerine çağrıldığından bahisle sanıktan şikayetçi olduğunu beyan ettiği, olayın olduğu iddia edilen tarih ile şikayet tarihi arasında 15-20 günlük bir sürenin bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu,

ayrıca bu 15-20 gün sonraki süreçte tanık anlatımı ve katılan ...' nın beyanı uyarınca fotoğrafları çeken kişinin tanık ... olduğunun ve katılan ile sanığın sadece kapıda çıkarken karşılaştıklarının katılan, sanık ve tanık anlatımları ile sabit olduğu,

katılan ...' nın ifadelerinde sabit olduğu üzere, olayın olduğu iddia edilen tarihten bir iki gün sonra ve sonrasında da birkaç kez sanığın iş yerine gittiğini ifade etmesi karşısında, iddianameye konu olduğu şekli ile cinsel istismara maruz kalan ve hürriyetinden yoksun bırakılan katılanın tekrar kendi rızası ile sanığın çalıştığı iş yerine gitmesi hadisesinin hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceği, sanığın sorgu esnasında vermiş olduğu ifadesinde katılan ...' nın üzerine geldiğini ve katılanın kendisini öptüğünü, kendisinin katılana yönelik herhangi bir eylemi bulunmadığını beyan ettiği,

tüm dosya kapsamı uyarınca sanığın savunmasının aksininin ispatlanamadığı, olay esnasında iş yerinde bulunduğu katılan beyanları ile de sabit olduğundan tanık ...'in beyanlarına itibar etmek gerektiği, yukarıda ifade edilen çelişkiler nedeni ile katılan ...' nın beyanlarına itibar edilmediği,

yine dosya kapsamında tanık olarak ifadesi alınan Haydar Akdaş' ın sanığın üzerine atılı suçu itiraf ettiği yönündeki beyanlarının sanık tarafından yargılama aşamasında doğrulanmadığından ve olaya ilişkin beyanlarının ise görgüye dayanmadığından hükme esas alınmamış bu nedenlerle sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin, net inandırıcı somut delil elde edilemediği anlaşıldığından müsnet suçtan sanığın CMK' nın 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine..." şeklindeki gerekçeyle karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2013/457 Esas, 2015/177 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,