Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/6645 K.2023/2992

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akyurt Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Akyurt Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2014 tarihli ve 2013/113 Esas, 2014/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası, 102 nci maddesinin beşinci fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması ihtimalinden bahisle 5271 sayılı Kanun'un 3 üncü, 7 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 12 nci maddesi uyarınca yargılamanın Ağır Ceza Mahkemesinde yapılması gerektiği belirtilip görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2014 tarihli ve 2014/250 Esas, 2014/297 Karar sayılı kararıyla sanık hakkındaki yargılamanın 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca yapılması gerektiği ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

4. Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 19.01.2015 tarihli ve 2015/435 Esas, 2015/1199 Karar sayılı kararıyla Ağır Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

5. Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2015/92 Esas, 2015/121 Karar sayılı kararıyla sanığın sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Katılanın ruh sağlığında bozulma olduğunun raporla tespit edildiğine, cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, savunma tanıklarının dinlenmediğine, tanık ....'nin subjektif anlatımlarda bulunduğu ve aynı günlü celsede dinlenen katılanın da kendisine yönelik eylemleri gören olmadığını beyan ettiğine, iddianamede suç tarihinin 26.04.2013 olarak gösterilmiş olmasına karşın, suça konu eylemlerin farklı tarihlerde işlendiği iddia olunarak zincirleme bağlantı kurulmaya çalışıldığına ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü;

1. Suç tarihi ve öncesinde katılan ile sanığın (...) A.Ş isimli işyerinde çalıştıkları, sanığın şikayet tarihinden iki-üç ay kadar öncesinde bir tarihte katılanla aynı serviste bulunduğu sırada katılanın koridor tarafında oturduğu esnada yanından rahatlıkla geçmesi mümkünken yönünü ona doğru dönüp vücudunun ön tarafını katılana sürtünmek suretiyle geçtiği, yine katılanın 26.04.2013 tarihinde merdivenlerden indiği sırada sanığın eliyle katılanın kalçasını sıkmak suretiyle sarkıntılıkta bulunduğu,

bu iki olay arasındaki zaman zarfında da yine sanığın işyerinde katılanın yanından geçerken istemeden değiyormuş gibi yaparak bir defasında katılanın göğsüne eliyle dokunduğu, bir defasında da katılanın yine kalçasına elini sürterek geçtiği, 26.04.2013 tarihli olay dışındaki üç olayın tanık .... tarafından bizzat görüldüğü, tanık ...'in sanığı uyardığı ve tartıştıkları anlaşılmış sanığın bu şekilde katılana cinsel saldırıda bulunduğu katılanın ve tanık ...'in tutarlı ve samimi beyanları ile sanığın tevilli ikrar içeren "Yanlışlıkla elim değdi" şeklindeki savunmasından sabit görülmüştür.

2. Sanığın katılana karşı 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci ve beşinci fıkralarında yazılı cinsel saldırı suçunu işlediği iddia olunmuş ise de sübut bulduğu üzere sanığın her dört olayda ani bir hareketle katılanın kalça veya göğsüne dokunduğu, sanığın eylemlerinin bir-iki ... gibi bir sürede gerçekleştiği, bu oluşa göre sanığın eyleminin cinsel arzularını tatmin amacına yönelen ancak ani şekilde ve devamı bulunmayan, kesik biçimde gerçekleşen eyleminin suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve sanık lehine olan 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtilen sarkıntılık düzeyinde kaldığı anlaşıldığından bu suçtan cezalandırılmasına karar verildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Gerekçeli Karar başlığında suç adının sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı yerine basit cinsel saldırı olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

2. Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçenin (2) numaralı bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2015/92 Esas, 2015/121 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,