Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8574 K.2023/6628

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrası uyarınca itirazı kâbil kararlardan olup inceleme nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten kurulan hükümle sınırlı yapılmıştır

Sanık müdafiinin 10.07.2013 olan öğrenme tarihinden itibaren kanuni süresi içinde 13.07.2013 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2013 tarihli ve 2013/8911 soruşturma numaralı iddianamesiyle sanık hakkında cinsel saldırı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.05.2015 tarihli ve 2013/206 Esas, 2015/143 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.03.2019 tarihli ve 14-2015/318433 sayılı, nitelikli cinsel saldırı suçu yönünden onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmaması nedeniyle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde reşit olan mağdurenin sanığın şoförlüğünü yaptığı dolmuşa bindiği, tüm yolcuların inmesi üzerine dolmuşta sanık ile yalnız kaldığı, sanığın mağdureye "seninle konuşacaklarım var" diyerek dolmuşu ıssız bir alana götürdüğü, burada dolmuşun otomatik kapılarını kilitleyerek yanına geçtiği mağdurenin üzerindeki elbiseleri çıkartıp cinsel saldırıda bulunduğu iddiasıyla cezalandırılması için kamu davası açıldığı,

sanığın atılı suçlamaları reddettiği, mağdurenin abisinin bu olay nedeniyle sanığı yaralamasının akabinde mağdurenin tanık olarak alınan beyanıyla intikalin gerçekleştiği, mahkemece yapılan yargılama neticesinde mağdurenin olaydan sonra iş yerine geldiğinde ağlamaklı ve olayın şokunda bulunduğu ve olayı sıcağı sıcağına iş arkadaşları olan tanıklara onların ısrarı üzerine anlattığı, sanığın mağdure ile son yolcu olarak kalıp aralarında bir tartışma yaşandığına dair tevilli ikrarı, aralarında olaydan bağımsız olarak varlığı iddia edilen bir husumet bulunmadığı,

olayın ortaya çıkış şekline göre mağdurenin başta şikayetçi olmayıp olayı öğrenen kardeşinin sanığa yönelik yaralama olayında verdiği ifadesinde anlattığı, toplumda kendi iffetini konu alan bir konuda laf söz çıkma olasılığına rağmen iftira atmasını gerektiren bir halin tespit edilemediği,

yaralama olayıyla ilgili yapılan tahkikatta sanığın hiçbir hareketi bulunmadan mağdurenin kardeşinin doğrudan eylemde bulunduğuna dair anlatımlara istinaden cinsel suç için bu yaralama olayının gerçekleştiğinin kabul edilmesi gerektiği dikkate alınarak mağdurenin hazırlık aşamasında tanık ifadeleriyle de desteklenen sanığın eylemlerine sanığı etkisiz hale getirmesi nedeniyle son verdiğine dair beyanlarına itibar edilmiş, bu nedenle sanığın nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın olay tarihinde cinsel saldırı eylemine yönelik başladığı icrai hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkanı bulunduğu halde mağdurenin aşılabilir mukavemeti dışında ciddi bir engel neden olmaksızın mağdureyi kendiliğinden bıraktığı ve mevcut haliyle sübuta eren eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek nitelikli cinsel saldırıya teşebbüsten mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebeplerine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.05.2015 tarihli ve 2013/206 Esas, 2015/143 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden; hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,