Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9749 K.2023/5373

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği görüşüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Oltu Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2015/34 Esas, 2015/45 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Olayın üzerinden geçen süre ve mağdurenin olay tarihindeki yaşı göz önüne alındığında mağdurenin bazı ayrıntıları unutmuş olmasının normal olduğu, Mahkemenin bu hususu çelişki olarak değerlendirmesinin yanlış olduğu, mağdurenin, sanığın kendisini istismar etmesinden sonra psikiyatrik durumunun bozulduğu ve erişkin olmadığı halde benzeri cinsel ilişkilere yatkınlık duyduğu ve bu yönde davranışlar sergilediği, henüz cezai ehliyete sahip olmadan, cinsel istismar yaşayan bir çocuğun, olayın üzerinden geçen beş yıllık dönemde bundan kimseye bahsetmeyişinin de normal olduğu, açıklanan nedenlerle sanık hakkındaki beraat hükmünün hukuka aykırı olduğuna yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; sabıkası olmadığı, uyap sorgulamasında derdest soruşturma ve kovuşturma altında olmadığı anlaşılan sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçlamayı inkar etmiş olması, olayın tek tanığı olan mağdurenin beyanları arasında çelişkilerin mevcut olması, mağdurenin anlatımları doğrultusunda, sanığın gündüz vakti mağdurenin beyan ettiği güzergah itibariyle şehir merkezi sayılan yerlerden araçla geçilerek eylemin gerçekleştirilmesinin olağan akışa uygun görülmemesi,

mağdurenin telefonla mesajlaşma, görüşme olayları üzerine anneannesine vermiş olduğu cevaplar itibarıyla olayları kurgulama yeteneğinin görülmüş olması, yalan söylemesi için sebep görülmeyen mağdurenin kardeşinin beyanlarından, mağdurenin 2009 yılında kendisine tecavüz ettiğini belirttiği sanığı, gece pencere açarak odasına almak ve mağdurenin kendisine tecavüz ettiğini belirttiği başka bir şahısla sonradan kaçmak suretiyle göstermiş olduğu yadsınacak davranış şekilleri,

mağdurenin 2009 yılında gerçekleştiğini belirttiği olayın üzerinden geçen beş yıllık süre zarfında bu olaydan hiç kimseye hiçbir aşamada hiçbir şekilde bahsetmemesine karşılık nişanlısı ile cinsel ilişkiye girdikten ve nişanlısının kendisini başkası ile cinsel ilişkiye girmesi dolayısıyla terk etmesinden sonra anlatıp şikayetçi olmasının kendisine tecavüz edildiği yönünde başka dosyalarda da rastlanıldığı üzere topluma ve çevresine kendi durumunu meşrulaştırmak amaçlı savunma geliştirdiğine kanaat getirilmesi karşısında;

her ne kadar alınan doktor raporunda mağdurede eski yırtık olduğu belirtilmiş ise de, dosya kapsamından bunun başka kişilerle ilişkilerinden kaynaklanmış olabileceğinin ihtimal dahilinde olması ve yine her ne kadar olay dolayısıyla mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu belirtilmiş ise de, olayın üzerinden beş yıl geçtikten sonra alınan raporun ruhsal durumu belirtmekten uzak olması, mağdurenin rapor öncesinde evleneceği nişanlısından başka kişi ile ilişkiye girmesi dolayısıyla ayrılmış olması,

mağdurenin Oltu gibi kapalı bir çevrede bakire olmadığının çevresince bilinmesinin mağdurede yaratacağı psikolojik etkilerin ruh sağlığının bozulmasına sebep olabileceğinin görülmesi nedenleri ile sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mağdurenin soyut, kendi içerisinde çelişik, delillerle desteklenmeyen beyanı dışında delil bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek verilen beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiş olup, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Oltu Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2015/34 Esas, 2015/45 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,