Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/12450 K.2023/663

Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bartın Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.02.2013 tarihli ve 2013/303 numaralı iddianamesi ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bartın 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2014 tarihli ve 2014/87 Esas, 2014/421 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 AY 7 GÜN hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Bartın 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2014 tarihli ve 2014/87 Esas, 2014/421 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 15.09.2021 tarihli ve 2021/22069 Esas, 2021/7761 Karar sayılı kararı ile sanığın işlediği kabul edilen cinsel taciz suçunun basit yargılama usulüne tabi olması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma ilamı doğrultusunda basit yargılama usulü uygulanarak verilen karara sanığın itiraz etmesi üzerine genel hükümlere göre yürütülen yargılama sonucunda Bartın 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2022 tarihli ve 2022/37 Esas, 2022/457 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 AY 7 GÜN hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; hükmün basit yargılama usulünün uygulanması için bozulmasına rağmen İlk Derece Mahkemesince bozma kararına uyulduğu ancak gerekçe gösterilmeden önceki kararda direnilmesine nedeniyle direnme kararıyla ilgili hüküm kurulmak üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; haksız ve yersiz olan 6 AY 7 GÜN hapis cezasının bozulmasına, aksi kanaat oluşursa cezanın ertelenmesi, hükmün açıklanmasının geri bırakılması veya adli para cezasına çevrilmesi kararının verilmesi gerektiğine, diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde katılana ait telefon hattına yüz bölgesinin görünmediği, vücudunun çıplak olduğu ve cinsel organının göründüğü bir resmi gönderdiği ve aynı gün saat 23.20 ve 23.26'da '..., iyi geceler. Nasılsın. Öptüm canım.' ve '... seni domaltıp g... koyayım.' şeklindeki mesajları attığı kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde; sanığın katılan ile iletişim kurduğunu gösteren arama kayıtları, katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları, ikrar içeren sanık savunması, adli sicil kaydı nazara alınarak hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hapis cezasının ertelenmesi ve kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlara çevirme tedbirlerinin uygulanmamasının kanuna uygun olması nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir,

2. İlk Derece Mahkemesince Dairemizin 15.09.2021 tarihli bozma ilamına uyularak basit yargılama usulünün uygulanması suretiyle karar verildiği; ancak sanığın bu karara itiraz etmesi üzerine genel hükümlere göre yargılama yürütülerek yeni bir hüküm kurulduğunun anlaşılması karşısında, temyize konu hükmün direnme niteliği taşımadığı nazara alınarak tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR