Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/14252 K.2023/2291

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2015 tarihli ve 2014/357 Esas, 2015/462 Karar sayılı kararı ile sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 58 inci madde uyarınca mükerrir sayılmasına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Katılan mağdure Cemre'nin, yargılamanın tüm safhalarında sanığın zorla kendisini istismar ettiğini iddia etmesi karşısında fiillerinin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturup oluşturmayacağıyla ilgili yargılama yapma, delilleri değerlendirme, suç vasfını belirleme görevinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun'un 12 nci maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevine girdiği gözetilmeden, görevsizlik kararı verilmesi yerine incelemeye devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR