Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/14616 K.2023/3403

Mersin

2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.08.2022 tarihli ve 2022/204 Esas, 2022/267 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.10.2014 tarihli ve 2010/534 Esas, 2014/380 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 07.03.2022 tarihli ve 2021/3022 Esas, 2022/1978 Karar sayılı ilâmıyla.

"Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurun velayet hakkına sahip annesi müşteki Sabahat’ın, 07.12.2010 günlü duruşmada şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince reddine" ve "Olayın oluş şekli, mağdurun aşamalarda başka delillerle desteklenmeyen soyut beyanları, adli rapor içerikleri, tanık anlatımları, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında,

suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Mersin

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2022 tarihli ve 2022/204 Esas, 2022/267 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir. 4. Mersin

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.08.2022 tarihli ve 2022/204 Esas, 2022/267 Karar sayılı ek kararı ile mağdur vekilinin temyiz başvurusu hakkında, Yargıtay bozma ilamında yer alan gerekçeye dayanarak “hükümleri temyiz hakkı bulunmadığından reddine” şeklinde karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği Mağdurun on beş yaşından küçük olması dolayısıyla zorunlu vekil olarak iradelerine üstünlük tanınması gerektiği, mağdurun esas maksadının ve iradesinin davaya katılmak olduğu, tarafların bilgisizliklerini yorumlayarak aleyhlerine sonuç çıkartmanın hak ve nesafet kurallarına aykırı olduğu, yerel mahkemece verilen ek kararının bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurun velayet hakkına sahip annesi Sabahat’ın, bozma öncesi yapılan 07.12.2010 günlü duruşmada şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi Mahkemece verilen katılma kararının da bu hakkı vermeyeceği anlaşıldığından ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR