Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/14833 K.2023/2923

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu

54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2016 tarihli ve 2014/136 Esas, 2016/458 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, tehdit suçundan aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2016 tarihli ve 2014/136 Esas, 2016/458 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 28.01.2021 tarihli ve 2020/10796 Esas, 2021/613 Karar sayılı kararı ile sanığın işlediği cinsel taciz ve tehdit suçlarının basit yargılama usulüne tabi olduğu, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu

54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2021/177 Esas, 2022/582 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, tehdit suçundan aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.11.2022 tarihli 9-2022/120493 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrasının kapsamında değerlendirilmesinin uygun olacağına ilişkin rapor bulunduğuna, verilen kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılanın kullanmış olduğu cep telefonunu birden fazla kez arayarak "Aşkım, bebeğim, üzerinde ne var... Se.s yapmak istiyorum..." gibi sözler söyleyerek katılanı cinsel amaçlı olarak taciz ettiği, Adli Tıp Kurumu

4. İhtisas Kurulunun 16.12.2015 tarihli sanığın cezai ehliyetinin tam olduğuna dair raporunun bulunduğu, katılanın ifadesine itibar edilmekle sanığın katılanın "Evine geleceğim, kapıyı açmaz isen zorla açacağım" diyerek tehdit ettiği kabul edilerek sanığın atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verilmiş ve hukuki süreç başlığı altındaki uygulama yapılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında İstanbul Anadolu 70. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/264 Esas sayılı dosyasından hükme esas alınan sanığın cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu

4. İhtisas Kurulunca düzenlenen 16.12.2015 günlü raporu ile, dosya arasında bulunan Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesince sanık hakkında düzenlenen ve işlediği iddia edilen fiil ile ilgili olarak fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin tam olduğu ancak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin kısmen olduğu ve bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinin uygun olduğunu bildirilen 29.05.2014 günlü sağlık kurulu raporu arasında çelişki bulunması karşısında,

mevcut raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için sanığın temin edilecek tedavi evrakı ve dava dosyasıyla birlikte Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna sevk edilerek alınan rapora göre, mevcut haliyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrasının tatbik edilip edilemeyeceği hususlarında hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR