Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/10325 K.2023/7001

Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kurulan hükme ilişkin Bölge Adliye mahkemesince verilen kararın 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinde sınırlı sayıda belirtilen hükümler arasında yer almaması nedeniyle temyize kabil nitelikte bir karar olmadığı gözetilerek incelemenin cinsel saldırı suçundan kurulan hükümle sınırlı yapılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince cinsel saldırı suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.12.2022 tarihli ve 2022/240 Esas, 2022/290 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2023/393 Esas, 2023/991 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ... müdafileri ile katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Mağdurenin sanığın eylemiyle orantılı bir direnç göstermemiş olması halinde sanığın 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrasına vücut verecek şekilde hareket edeceğine, üst sınırdan hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde alt sınırdan hüküm tesis edildiğine, tüm unsurlarıyla oluşmuş olmasına rağmen tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmediğine ilişkindir. B.

Sanık Müdafilerinin Temyiz İstemi Araç içerisinde bulunan .... isimli kişinin tanık olarak dinlenmemesinin hakkaniyete ve adil yargılanma ilkesine aykırı olduğuna, mağdurenin ifadelerinin çelişkili olduğuna, mağdurenin sanığın kafasına taşla vurduğunu beyan etmesine rağmen doktor raporunda böyle bir künt darbenin bulunduğuna yönelik tespit bulunmadığına, olay yerinde herhangi bir biyolojik bulgu bulunmadığı gibi boğuşma izine de rastlanmadığına, mağdurenin sırf sanığın kendisini Diyarbakır’a götürmemesi nedeniyle iftira attığına, iç çamaşırı incelemesinde meniye rastlanmadığına,

mağdurenin iddia edilen olayı sakince anlatmasının da hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, suçu kabul etmemekle birlikte sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunun düşünülebileceğine, izah edilen nedenlerle sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1.İlk Derece Mahkemesince, "...Diyarbakır ili istikametinde seyir halinde ilerlerken sanığın kendisine "niye bu kadar güzelsin" dedikten sonra elini tuttuğu ancak, hemen elimi geri çektiği, seyir halinde oldukları sırada sanığın bir anda aracı sağda bulunan tali yola sokması üzerine korku ve sinirle bağırmaya başladığı, bunun üzerine sanığın ihtiyaç molası verdiğini söyleyerek araçtan uzaklaştığı, bir kaç dakika sonra araca geri dönen sanığın kendisini öpmeye çalıştığı, sanığın kendisini öpmesine izin vermediği,

daha sonra sanığın araçtan inerek ön yolcu koltuğunun bulunduğu tarafa geldiği ve kendisini tekrar öpmeye çalıştığı ancak, yine sanığın kendisini öpmesine izin vermeyerek sanığın ittirdiği, bunun üzerine kötü birşeyler olacağını hissettiği için araçtan indiği ve yola doğru koşar adım gitmeye başladığı, sanığın arkasından gelerek elini tuttuğu, polisi arayacağını söylemesi üzerine sanığın cep telefonunu elinden aldığı, bunun üzerine koşarak kaçmaya başladığı ve bağırarak yardım istediği, durdukları yer yola uzak olduğu için çevrede kimsenin bulunmadığı,

sanığın arkasından gelerek kendisini yakaladıktan sonra yere düşürdüğü ve üzerine çıktığı, yerde tepindiği sırada sanığın ayaklarını tutarak havaya kaldırdığı, ayaklarıyla ve eliyle sanığın yüzüne vurduğu, sanığın giymekte olduğu pantolonunun kemerini çıkardıktan sonra pantolonunu dizine kadar indirdiği, bu sırada sanığın cinsel organını çıkarttığını fark ettiği, yerde bulduğu taş ile sanığın kafasına vurduğu, bunun üzerine sanığın kendisine hitaben 'kafama bir daha taş ile vurursan senin kafanı dağıtırım' dediği,

sanığın yaklaşık 15-20 dakika kendisine tecavüz etmeye çalıştığı ancak, sanığın karşı direndiği ve kendisini korumak için sanığın tekmelediği, sanığın dizleriyle karnına bastırdığı ve elleriyle boynunu sıktığı, şüphelinin üzerinde bulunan taytı dizine kadar indirdiği ancak, iç çamaşırını çıkaramadığı, bir süre daha direndikten sonra taytını tutarak geri giydiği, sanığın konuşarak kendisini ikna etmeye çalıştığı, sanığın biraz durduktan sonra üzerinden geri çekildiği, ardından ayağa kalkarak şüpheliden cep telefonunu aldığı,

ardından çantasını alarak yola devam etmek istediği fakat, korkusundan şüphelinin kendisini araçla bırakma talebini kabul ettiği, araçta bulundukları sırada sanığın kendisi dudak bölgesinden 4-5 kere öptüğü, sanığın huyuna gitmek için tepki vermediği, daha sonra şüphelinin kendisini Diyarbakır Karayolu üzerinde bulunan ... Petrol isimli akaryakıt istasyonuna bıraktığı..." şeklindeki kabul ile sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi, "...sanığın, cinsel arzularını tatmin etmek amacıyla katılanı kendi aracıyla kimsenin olmadığı tali yola soktuğu akabinde katılanın üzerine çıktığı katılanın sanıktan kurtulmak amacıyla uzun uğraşlar vererek mücadele ettiği bu anlamda olayın vehamiyeti, sanığın kastının yoğunluğu ile işlenen suçun gerek birey gerek toplum açısından önemi gözönünde bulundurulduğunda alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle..." şeklindeki gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen suç karşılığında öngörülen soyut cezanın alt sınırından üç yıl uzaklaşarak temel cezayı belirlemiştir. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve katılan vekili ile sanık müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle temel cezanın "8 yıl" olarak belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda, hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2023/393 Esas, 2023/991 Karar sayılı kararında katılan vekili ile sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Siverek