Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/10699 K.2024/130

Şanlıurfa 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2022 tarihli, 2022/264 Esas, 2022/681 Karar sayılı kararı ile sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 16.05.2023 tarihli ve 2023/435 Esas, 2023/1027 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemi Tanık beyanlarının çelişkili olduğuna, dosyada her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, mağdur ve ailesiyle aralarında husumet bulunduğuna ilişkindir. B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Üst hadden ve takdiri indirim uygulanmaksızın hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü.

Mahkemesince "Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde; sanığın aşamalarda alınan savunmalarında kendisine iftira atıldığını beyan ederek üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, mağdurun aşamalarda alınan beyanlarının ayrıntılı ve tutarlı olduğu, mağdurun beyanının anlaşılabilir ve güvenilir olduğunun tespit edildiği, mağdurun sanığı kesin ve net olarak teşhis ettiği, mağdurun iddialarını destekler nitelikle CD çözümleme tutanağı ve tanık ...'un beyanlarının bulunduğu, bu tanığın aşamalarda alınan beyanlarının da olaya ilişkin ayrıntılı ve mağdur beyanı ile tutarlı olduğu,

mağdurun yaşı, sanık ile daha önce tanışıklıklarının olmaması ve aralarında herhangi bir husumetin bulunmaması nedeniyle mağdurun sanığa iftira atmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, sanığın aşamalarda alınan savunmalarının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu kanaatine varılarak sanığın bu yöndeki savunmalarına mahkememizce itibar edilmediği,

böylece olay tarihinde sanığın mağdurun ön özel bölgesini üstten alttan ellemek, sanığın kendi ve mağdurun pantolonunu indirmek, sanığın mağdurun ön özel bölgesini öpmek ağzına almak, sanığın mağduru kucağına oturtmak, sanığın mağduru dudağından ve bıyığından öpmek, mağdurun omzuna dokunmak, sanığın kendi ön özel bölgesini mağdura elletmek suretiyle sanığın üzerine atılı 12 yaşından küçük çocuğa karşı cinsel istismar suçunu işlediği mahkememizce sabit kabul edilmiştir.

Bu bağlamda.

Sanığın 12 yaşından küçük mağdura karşı cinsel istismar eylemi sabit olmakla; suç konusunun önem ve değeri, sanığın kastının yoğunluğu, suçun işlendiği yer ve zaman, suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak takdiren alt sınırdan sanığın eylemine uyan TCK'nın 103/1-3.cümle maddesi gereğince 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığa verilen cezanın geleceği üzerine olası etkileri ve mahkememizdeki hal ve davranışları lehine değerlendirilerek cezasında 5237 sayılı TCK’nun 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş,

sanık hakkında, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli iptal kararı ve 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 Sayılı Kanun'un 10. maddesi ile 5237 Sayılı TCK'nın 53/3. fıkrasında yapılan değişiklikten sonra oluşan durumuna göre, 5237 Sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına karar verilmiş, sanığa Osmaniye

6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/377 Esas, 2019/317 Karar sayılı ilamı ile verilen 1 Yıl 4 Ay hapis cezasının TCK'nın 58/1. maddesi gereğince tekerrüre esas alınmasına, Osmaniye 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/377 Esas, 2019/317 Karar sayılı ilamında Şanlıurfa

4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/299 Esas, 2007/279 Karar sayılı sayılı ilamının tekerrüre esas alınması nedeniyle 5275 sayılı kanunun 108/3. maddesi gereğince sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına karar verilmiş, sanık hakkında verilen sonuç ceza nedeniyle yasal imkan bulunmadığından CMK'nın 231, TCK'nın 50/1 ve 51 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş, sanığın tutuklulukta ve gözaltında geçirdiği sürelerin 5237 sayılı TCK'nun

63. Maddesi gereğince cezasından mahsubuna karar verilmiş, sanık hakkında tayin olunan sonuç cezanın süresi dikkate alındığında sanığın kaçma ve saklanma ihtimali mevcut görülmekle ve mevcut delil durumuda nazara alınarak ...nın 108. maddesi gereğince hükümle birlikte yapılan değerlendirme sonucunda ...nın 100 ve devamı maddeleri gereğince hükmen tutukluluk halinin devamına karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü. Bölge Adliye Mahkemesi, İlk Derece Mahkemesinin uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğini belirterek sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiğinden yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 16.05.2023 tarihli ve 2023/435 Esas, 2023/1027 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Şanlıurfa