Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/1190 K.2023/4263

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2018 tarihli ve 2012/22907 sayılı iddianamesiyle sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan kamu davasında Diyarbakır

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.02.2019 tarihli ve 2019/32 Esas, 2019/122 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2019/835 Esas, 2019/561 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. 3. Bölge Adliye Mahkamesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay kapatılan

14. Ceza Dairesinin 29.09.2020 tarihli ve 2019/7617 Esas, 2020/3535 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında "5271 sayılı CMK 'nın 210. maddesinin birinci fıkrasında olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir.

Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez, aynı Kanun'un 217. maddesinin birinci fıkrasında Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir.

Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda ilk derece mahkemesince olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurenin duruşmaya getirtilerek, iddiaya konu hususlarla ilgili dinlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken bu hususta herhangi bir karar verilmeyip,

mağdurenin aşamalarda alınan ifadeleri duruşmada izlenmeden ve 5271 sayılı CMK’nın 282/1-c. maddesi gereğince sanığa okunmadan atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi karşısında anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi," nedeni ile kararın bozulmasına ve dava dosyasının ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 4. Diyarbakır

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2021 tarihli ve 2020/362 Esas, 2021/86 Karar sayılı kararı ile sanığın; çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

5. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 31.03.2022 tarihli ve 14-2021/53197 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle, mağdurenin maruz kaldığı iddia edilen eyleme karşı fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamadığına dair düzenlenen rapor tarihi ile olay tarihi arasında geçen süre dikkate alındığında mevcut rapor doğrultusunda sanık aleyhine karar verilmemesi gerektiğine, mağdurenin vücudunda herhangi bir darp cebir izi bulunmaması ve mağdurenin özgürlüğünün kısıtlandığını gösterir herhangi bir delil bulunmaması nedeniyle sanık hakkında atılı suçlardan beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Özetle, sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan ceza verilmesi nedeniyle kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. C. Yasal Danışmanın Temyiz İstemi Özetle, sanığın daha fazla cezalandırılması talebiyle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece'' Dicle Üniversitesinin 19.12.2018 tarihli raporuna göre zeka geriliği bulunan mağdurenin okula gitmek için evden çıktığı ancak evine geri dönmediği, bu arada sanıkla karşılaştıkları sanığın katılana tokat atarak arabasına bindirdiği ve araçla uzaklaştığı, araç içerisinde de mağdureye tokat atarak elbiselerini çıkardığı ve organ sokmak olmaksızın katılanın üzerine boşalarak cinsel saldırı ve hüriyetten yoksun bırakma suçunu işlediği anlaşılmakla lehine olan 6545 sayılı kanunla yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci,

üçüncü (f) ve beşinci fıkraları uyarınca cezalandırılmasına '' şeklindeki gerekçelerle ile hükümler kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak, mağdurenin soruşturma aşamasında alınan 22.04.2012 tarihli ifadesine ait dosyada bulunan görüntü kayıtları ile kovuşturma aşamasındaki beyanları ve doktor raporları nazara alındığında sanığın mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını cebir veya tehditle gerçekleştirdiği hususunda da her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı nazara alınarak çocuğun cinsel istismarı suçundan belirlenen temel cezanın koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince artırılması ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda ise temel cezanın aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası yerine ikinci fıkrasına göre belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile yasal danışmanının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2021 tarihli ve 2020/362 Esas, 2021/86 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Diyarbakır