Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12063 K.2024/74

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Mahkemece kurulan hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, belirlenen tarihte müdafiinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyizin kapsamına göre. 1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin; birinci, dördüncü, altıncı fıkraları ile 43 üncü maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2012 tarihli ve 2011/262 Esas, 2012/379 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında müsnet suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca verilen beraate dair, kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay

6. Ceza Dairesinin, 22.02.2018 tarihli ve 2014/4293 Esas, 2018/1468 Karar sayılı kararı ile hükmün özetle delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek sanık hakkında cinsel istismar suçundan mahkûmiyeti yerine, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.07.2020 tarihli ve 2018/120 Esas, 2020/128 Karar sayılı kararı ile sanığın, lehine olan 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 3. Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 28.04.2021 tarihli 2021/424 Esas 2021/3373 Karar sayılı görevsizlik kararı ile dosya kendisine gelen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 03.11.2020 tarihli 2021/17668 Esas 2022/15210 Karar sayılı görevsizlik kararı üzerine Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 11.07.2023 tarihli kararı ile Dairemizin görevli olduğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle, kararın gerekçesiz olduğuna, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, katılan mağdurenin ifadelerinin tutarlı olmadığına, bu nedenle yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraat kararı verildiğine, lehe Kanun'un hatalı belirlendiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasfı, yaptırımlar ile lehe Kanun'un doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir