Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12272 K.2024/1712

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesi ve aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.01.2014 tarihli ve 2012/150 Esas, 2014/41 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 35 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi,

beşinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 03.03.2021 tarihli ve 2016/10905 Esas, 2021/1801 Karar sayılı kararı ile olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalarda başka delille desteklenmeyen ifadeleri, savunma, tanık beyanları ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin bozma yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2021 günlü, 14-2014/196403 sayılı itiraznamesi ile 5271 sayılı Kanun'un 308 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz edilmesi üzerine, Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 30.12.2021 tarihli ve 2021/19720 Esas, 2021/10462 Karar sayılı ilamı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.01.2023 tarihli ve 2022/999 Esas, 2023/37 sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden reddine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden ise değişik gerekçeyle kabulüne, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 03.03.2021 tarihli ve 2016/10905, 2021/1801 sayılı bozma kararının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden kaldırılmasına, İzmir

7. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2014 tarihli ve 2012/150, 2014/41 sayılı kararının, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına ve dosyanın, gereği için kararı veren Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 4. İzmir

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2023/336 Esas, 2023/313 Karar sayılı kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına, mağdurenin zorla alıkonulduğuna ilişkin herhangi bir delil bulunmadığına, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten dolayı verilen beraat kararı ile birlikte vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan beraat hükmü kurulmuş ise de aynı mağdureye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi karşısında, sanık müdafii tarafından sunulan avukatlık hizmeti bölünemeyeceğinden, beraat edilen suç yönünden vekalet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir