Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/1259 K.2023/2263

Anadolu

9. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2017 tarihli ve 2013/84 Esas ve 2017/405 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan (iki kez) cezalandırılması talebiyle açılan davalarda eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabulüyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 01.03.2022 tarihli ve 2022/490 Esas, 2022/522 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusu neticesinde kararda 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulandığı kısmın çıkartılarak yerine "Sanıgın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, degişik zamanlarda mağdureye karşı aynı suçu birden fazla işlenmesi nedeniyle,

TCK.43/1 maddesi uyarınca verilen cezasından 1/4 oranında artırım yapılarak 15 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Kararın hukuka aykırı olduğuna, yapılan değerlendirmeye, niteliğe, kesinti nedeniyle iki ayrı suç olması gerektiğine, teselsül uygulanırken alt sınırın tercih edilmesine, takdire, cezanın yetersiz olduğuna, lehe indirim uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü İddia, mağdure ve katılanın itibar edilen beyanı, rapor ve delillerden, sanığın, mağdurenin babasının cezaevinden arkadaşı olduğu, 23.01.2014 tarih ve 2014/5469 Esas sayılı iddianameye konu olan, 2011 Haziran ayı içerisinde, mağdurenin kendisinden ... kardeşleriyle aynı odada uyuduğu sırada, sanığın gizlice eve girdiği, uyuyan mağdurenin pijamasını ve kilotunu bacaklarına kadar indirip mağdurenin göğüs ve bacaklarına dokunduğu sırada mağdurenin uyandığı, kardeşi ...'e bağırdığı esnada sanığın mağdurenin ağzını kapatarak bağırmasına engel olduğu, sonra koltuğa oturduğu,

mağdureye paraya ihtiyacı olup olmadığını sorduğu, mağdurenin de sanığın gitmesini istediği, bunun üzerine sanığın evden ayrıldığı anlaşılmakla, sanığın, 2011 yılı Haziran ayı içinde, on üç yaşındaki mağdurenin bacaklarını ve göğüslerini ellemek suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarını işlediğinin sabit olduğu sonucuna Mahkemece ulaşılmış, yine iddia, itibar edilen tanık ve mağdure beyanı, Pendik Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 2012/2547 protokol numaralı raporu ve delillerden, sanığın 27.04.2012 tarihinde ve gece sıralarında mağdurenin evine girdiği,

mağdurenin uyanması üzerine mağdurenin saçından tutarak yatak odasına götürdüğü, burada mağdureye cebir uygulayarak BTM ile giderilecek şekilde yaraladığı, mağdureye ''Cinsel organımı yala, seni kendime karı alacağım.'' diyerek cinsel istismarda bulunduğu anlaşılmış olup, sanığın sabit olan bu suçu ile 2011 yılı Haziran ayı içindeki sabit olan çocuğun cinsel isitismarı suçu arasında hukuki kesinti bulunmadığından, sabit olan bu eylemleri nedeniyle teselsül hükümleri uygulanarak mahkumiyetine karar verilmiştir. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmasıyla bulunan 12 yıl hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/4 oranında artırım yapılması gerekirken temel ceza üzerinden artırım yapılarak sonuç cezanın 15 yıl hapis yerine 14 yıl hapis olarak noksan tayini 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 01.03.2022 tarihli ve 2022/490 Esas, 2022/522 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu