Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12883 K.2024/4064

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında mağdurelere karşı zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Van

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2014 tarihli ve 2012/411 Esas, 2014/206 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilerek sanık hakkında zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca iki kez 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 04.11.2021 tarihli ve 2021/1605 Esas, 2021/8971 Karar sayılı kararı ile sanığın mağdure Bovijan'a yönelik zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik.

"Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, tanık anlatımları, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,", mağdure Dılbirin'e yönelik zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik.

"Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma, tanık ifadeleri ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, ilköğretim okulunda hademelik yapan sanığın, bir gün okul tuvaletinde gördüğü on beş yaşından küçük mağdurenin cinsel amaçla kolunu tutarak yüzünden öpmeye çalışma şeklinde sübuta eren eylemi dışında farklı zamanlarda istismarda bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden müsnet suçtan belirlenen temel cezanın zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi ile artırılması," hususları hukuka aykırı bulunarak kararın 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereğince bozulmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Van

3. Asliye Ceza Mahkemesi, 25.04.2023 tarihli ve 2022/146 Esas, 2023/416 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunun öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde belirtilen sekiz yıllık asli ve on iki yıllık ilave zamanaşımına tabi olduğu, zamanaşımını en son kesen sebebin 07.04.2014 tarihli mahkemece verilen mahkûmiyet kararı olduğu,

sekiz yıllık asli zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından bahisle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci bendi uyarınca açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşürülmesine karar verilmiştir. 3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca Onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdureler Vekilinin Temyiz İsteği Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın cezalandırılması gerekirken düşme kararı verilmesinin mağduriyete neden olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenen cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca 15 yıllık olağan ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımına tabi olduğu anlaşıldığından, yazılı şekilde zamanaşımının dolduğundan bahisle düşme kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Açıklanan gerekçeye göre Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR